المَنْهُود - [ نهد ] إليه : مقصود و يا خواسته . المَنْهُوس - [ نهس ] : مفع ، كم گوشت و لاغر ؛ « رَجُلٌ مَنْهُوسُ القَدَمين » : مردى كه دو پاى او همواره عرق مىكند . المَنْهُوش - [ نهش ] : مفع ، كوشش بدست آورده ، مرد لاغر و ناتوان . المَنْهُوم - [ نهم ] : مفع ، مرد آزمند و پر خور ، آنكه سر گرم چيزى باشد . المَنْهُوك - [ نهك ] : آنكه سخت بيمار باشد . المَنْهِيّ - [ نهي ] : « شيءٌ مَنْهِيٌّ عنه » : آنچه كه ممنوع شده باشد . المِنْوَاع - [ نوع ] : روش و ترتيب ، مرادف المِنْوال ) است . المِنْوَال - [ نول ] : بافنده ، - ج مَنَاوِيل : ابزار و دستگاه بافندگى ؛ « هم على مِنْوَالٍ وَاحدٍ » : آنها در يك سطح اخلاقى مىباشند ؛ « افْعَل على هَذا المنوال » : بدين روش و ترتيب اقدام كن . المَنُوح - [ منح ] : ماده شترى كه در زمستان شير مىدهد يعنى بعد از اينكه ساير شتران فاقد شير مىشوند . المَنُوع - [ منع ] : بسيار باز دارنده و منع كننده . المُنَوَّق - [ نوق ] : شتر زبون و خوار كه بسان ماده شتران در آمده باشد ، - من النّخل : نخل كه پيوند شده باشد . المَنُوط - [ نوط ] : مفع ؛ « هذا مَنُوطٌ به » : اين مربوط به اوست . المِنْوَل - ج مَنَاوِل [ نول ] : دستگاه بافندگى . المَنْوَمَة - [ نوم ] : « طعامٌ مَنْوَمَةٌ » : غذاى خوابآور . المَنُون - [ منّ ] ( مؤنّثة و قد تَذكَّر ) : مرگ ؛ « ذهبت بهم المَنُونُ » : مرگ آنها را با خود برد ، روزگار ؛ « رِيَبُ المَنونِ » : حوادث و سختيهاى روزگار . مُنِيَ - [ مني ] لكذا : موفق بر آن شد ، - بكذا : با آن آزمايش شد . المُنِيب - [ نوب ] : فا ، باران بسيار ، زيبائى بهار . المُنْيَة - ج مُنَى [ مني ] : آرزو ، آنچه كه مورد آرزو قرار گيرد . المِنْيَة - ج مُنىً [ مني ] : مرادف ( المُنْيَة ) است . المَنِيَّة - ج مَنَايَا [ مني ] : مرگ . المَنِيح - [ منح ] : تيرى از تيرهاى قمار كه برنده نشود . المَنِيحَة - « ناقة مَنيحَة » : ج مَنَائِح : ماده شترى كه به كسى دهند تا از كرك و شير و نوزاد آن استفاده نمايد . المُنِير - [ نور ] : فا ، زيبا و خوش آب و رنگ . المُنَيَّر - [ نير ] : پوست ستبر و كلفت ؛ « ثوبٌ مُنَيَّر » : پارچهء دو بافتى و دو لائى . المَنِيزْيُوم - ( ك ) : منگزيوم . المَنِيع - آنكه با عزت و شوكت است و كسى بر او نتواند چيره شود ، - مَن الأَشْيَاء : چيز گرانمايه و كمياب ؛ « حِصَنٌ منيعٌ » : دژ استوار كه دسترسى به آن غير مقدور است . المَنِيعَة - مؤنث ( المنيع ) است . المُنِيف - [ نوف ] : فا ؛ « جَبَلٌ مُنيفٌ » : كوه بلند و مشرف . المُنِيفَة - [ نوف ] : « امرأَةٌ مُنِيفَةٌ » : زن زيبا و خوش اندام . المَنِين - ج مُنُن و أَمِنَّة [ منّ ] : نيرومند ، ناتوان ، گرد و غبار كم . المَنِيهُوك - ( ن ) : نام گياهى است كه مركز اصلى آن برزيل است و دانه هائى كه از ريشهء آن گرفته مىشود بنام ( تابيوكا ) به ساير كشورها صادر مىشود . مَه - اسم فعل و مبنى است و به معناى بازدار و يا باز ايست مىباشد . و گاهى ( مَه ) تلفظ مىشود و به همان معناست . مَهَى - - مَهْياً [ مهي ] الشفرةَ أو الحديدةَ : تيغ يا آهن را تيز كرد ، - الشّيءَ : چيزى را آب طلا يا نقره و مانند آن كشيد . المَهَاب - [ هيب ] : « مكانٌ مَهَابٌ » : جاى ترسناك . المُهَاجِر [ هجر ] : مهاجر و دور از وطن . المَهَاجِر - [ هجر ] : جايها و يا كشورهائى كه بدان مهاجرت كنند . المُهَاجَرَة - [ هجر ] : مهاجرت ، ترك وطن . المِهَاد - ج مُهْد و مُهُد و امْهِدَة : فرش ، بساط ، زمين پست و هموار . المُهَادَاة - [ هدي ] : سازش و آشتى با يكديگر . المَهَاذِيب - [ هذب ] : « إِبلٌ مَهَاذِيبُ » : شتران تندرو . المَهَارَة - مهارت و كاردانى در چيزى يا امرى . المُهَارِش - [ هرش ] : فا ؛ « فَرَسٌ مُهَارِشُ الْعَنانِ » : اسب چابك و سبك . المَهَال - [ هول ] : جاى هولناك و ترسناك . المَهَانَة - [ هون ] : رسوائى ، خوارى . المَهَاوَة - ج مَهاً و مَهَوَات و مَهَيَات [ مهو ] : بلور درخشان ، گاو وحشى كه داراى چشمانى زيباست ، خورشيد . المُهَاوَدَة - [ هود ] : مص ، مراجعت و بازگشت ، آسان گرفتن نرخ و بها . المَهَاوِش - [ هوش ] : مالى كه از راه حرام بدست آمده و توجيهى نداشته باشد . المُهَايَأَة - [ هيأ ] : كارى كه بر آن توافق شده باشد . المَهَبّ - ج مَهَابّ [ هبّ ] : جاى وزش باد ؛ « جَلَسَ فى مَهَبِّ الرّيح » : در كوران هوا نشست . المِهْبَاج - [ هبج ] : دستهء هاون بزرگ ، اين كلمه در زبان متداول رايج است . المُهَبَّج - [ هبج ] : مفع ، مرد تنبل و بىنشاط . المَهْبَط - [ هبط ] : جاى نزول و فرود آمدن ، قطب منفى در توليد برق . المُهَبَّل - [ هبل ] : آنكه به او گفته شود ( هَبِلَتْكَ امُّكَ ) : مادرت بعزايت بنشيند ، آنكه چهرهء آماسيده و متورّم داشته باشد ، كم عقل ؛ « لَحْمٌ مُهَبَّلٌ » : گوشت كه بر روى آتش بريان شده باشد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .