المَنْظِم - ج مَنَاظِم [ نظم ] : جاى نظم . المُنَظَّمَة - ج مُنَظَّمَات [ نظم ] : جمعيت يا هيأتى كه بدنبال هدفهاى معينى باشند ؛ « مُنَظَّمَةُ الأُمَم المُتَّحِدة » : سازمان ملل متحد . المَنْظُور - [ نظر ] : مفع ، كسى كه خوبى و خير او را بخواهند ، آنكه دچار چشم زخم شده است . المَنْظُورَة - [ نظر ] : مؤنث ( المَنْظُور ) است ، بلا و پيشامد ناگوار ؛ « امرأة منظورة » : زن عيب دار . المَنْظُوم - [ نظم ] : مفع ، شعر كه بر خلاف نثر است ؛ « شيءٌ مَنْظومُ » : در زبان متداول به معناى آنچه كه در نهايت زيبائى و نظم باشد . مَنَعَ - - مَنْعاً ه الشيءَ و منه و عنه : او را از چيزى محروم كرد ، او را منع كرد ، - ه القاضي عَنِ الْمِيراث : قاضى او را حجر نمود و از ارث محروم كرد ، - ه عن الدّعوى : او را از دعوى بازداشت ، ، - جارَه : از همسايهء خود دفاع و حمايت كرد . مَنُعَ - - مَنَاعَةً و مَنَاعاً : نيرومند و قوى شد ، - مَنَاعَةً الحصنُ : رسيدن به آن دژ سخت شد ، ، - الشّيءُ : آن چيز سخت و محكم شد . مَنَّعَ - تَمْنِيعاً [ منع ] ه الشيءَ و منه و عنه : او را از آن چيز محروم نمود ، او را منع كرد ، - ه القاضي عن الميراث : قاضى او را حجر نمود و از ارث محروم كرد ، - عن الدّعوى : او را از دعوى باز داشت . المَنْع - مص ، - ج مُنُوع : ( ح ) : خرچنگ . المَنِع - « رجُلٌ مَنِعٌ » : آنكه خود را باز مىدارد . المَنْعَى - اسم است به معناى امتناع . المَنْعَى - ج مَنَاعٍ [ نعي ] : خبر مرگ آوردن . المَنْعَاة - ج مَنَاعٍ [ نعي ] : مرادف ( المَنْعَى ) است . المِنْعَام - [ نعم ] : مرد بسيار بخشنده . المُنْعِب - [ نعب ] : مرادف ( المِنْعَب ) است . المِنْعَب - [ نعب ] : ماده شتر تندرو ، اسب نيكو خصال كه هنگام دويدن گردن خود را مانند كلاغ دراز كند . المَنْعَة - نيروى باز دارنده ى آنكه بخواهد به ديگرى آسيب رساند . المِنْعَة - مرادف ( المَنْعَة ) است . المَنَعَة - ج مَنَعَات : عزّت و نيرومندى . المُنْعَدِم - [ عدم ] ( ع ح ) : در علم حساب معادل صفر است . المُنْعَرَج - [ عرج ] من الوادي : پيچ و خم دره . المُنْعَطَف - ج مُنْعَطَفَات [ عطف ] : سر دو راهى ؛ « مُنْعَطَفُ الطريقِ » : پيچ و خم راه ؛ « مُنعَطَفُ الوادي » پيچ و خم دره . المُنْعَطِف - [ عطف ] : مرادف ( المُنْعَطَف ) است . المُنْعَل - دارندهء كفش ؛ « فَرَسٌ مُنْعَلٌ » : اسبى كه نعل محكم دارد . المَنْعَل - [ نعل ] : زمين سفت و سخت . المُنْعِلَات - [ نعل ] : « رماه بالمُنْعِلاتِ » : براى او دردسر و گرفتارى ايجاد كرد . المَنْعَلَة - [ نعل ] : مرادف ( المَنْعَل ) است . المِنْعَم - [ نعم ] : جاروب . المُنَعَّم - [ نعم ] : مرد فراخ روزى و متنعّم ؛ « كَلامٌ مُنَعَّمٌ » : سخن نرم و آرام . المَنْعُوش - [ نعش ] : مفع ، مرده كه بر روى نعش حمل شود . المَنْغَا - ( ن ) : به واژهء ( المانجا ) مراجعه شود . المَنْفَى - ج مَنَافٍ [ نفي ] : تبعيدگاه . المِنْفَاخ - ج مَنَافِيخ [ نفخ ] : ابزارى كه با آن باد زنند ، دمهء آهنگران . المِنْفَاق - [ نفق ] : آنكه بسيار انفاق كند . المِنْفَاض - [ نفض ] : پارچه يا فرشى كه زير درخت پهن كنند تا هنگام تكان دادن درخت ميوه يا برگهاى ريخته شده را بر روى آن جمع آورى نمايند . المُنْفَجَر - جائى كه آب از آن با فشار بيرون آيد ؛ « مُنْفَجَرُ الرّمل » : راهى پر از شن و ماسه . المِنْفَح - [ نفح ] : آنكه به داخل مردم آيد و در امر آنها دخالت كند . المِنْفَحَة - [ نفح ] : شكنبهء بزغالهء شيرخواره كه ماده اى از آن استخراج و در شير ريخته مىشود و آن شير همانند ( پنير ) بسته مىشود و در زبان متداول به ( المجبنة ) معروف است . المِنْفَخ - ج مَنَافِخ [ نفخ ] : مرادف ( المِنفاخ ) است ؛ « مَنَافِخُ الشّيطانِ » : وسوسه‌هاى شيطان . المَنْفَذ - ج مَنَافِذ [ نفذ ] : جاى نفوذ ، روزنه ، گذرگاه . المَنْفِذ - ج مَنَافِذ [ نفذ ] : جاى نفوذ چيزى . المُنْفِس - [ نفس ] : فا ، هر چيز گرانقدر و ارزشمند و نفيس . المُنْفِض - [ نفض ] : فا ، - من الدجاج : مرغى كه تخم گذارد . المِنْفَض - [ نفض ] : غربال و سرند ، پارچه يا فرشى كه زير درخت پهن كنند و ميوه يا برگهاى ريخته شده درخت را بر روى آن جمع آورى كنند . المِنْفَضَة - [ نفض ] عند شرَّاب التبغ : زير سيگارى . المَنْفَعَة - ج مَنَافِع [ نفع ] : نفع و سود ، اسم است از ( النِّفع ) ؛ « مَنَافِعُ الدّارِ » : متعلقات و مرافق خانه از قبيل چاه و جاى شستن و غيره . المَنْفَقَة - [ نفق ] : آنچه كه باعث نفاق و دوروئى باشد . المَنْفُوث - [ نفث ] : مفع ؛ « رجُلُ مَنْفُوث » مرد جن زده و سحر شده . المَنْفُوج - [ نفج ] : شترى كه دو جنب او فراخ باشد . المَنْفُوخ - [ نفخ ] : مفع ، مرد شكم گنده ، چاق ، جبان و ترسو . المَنْفُور - [ نفر ] : مفع ، شكست خورده . المَنْفُوس - [ نفس ] : نوزاد ؛ « شيءٌ مَنْفُوسٌ » : چيز نفيس و گرانمايه و مرغوب . المَنْفُوض - [ نفض ] : مفع ، گرفتار تب شديد . المَنْفُوط - [ نفط ] : آنكه بر دستش تاول پديد