خانه‌هاى مسكونى مردم ؛ « الْحَقَ اضراراً بالأرواح و المُمْتَلَكات » : به جان و مال و املاك مردم زيان و ضرر رسانيد . المُمَثِّل - [ مثل ] : اسم فاعل است ، هنر پيشه اى كه نقشى را در نمايشنامه ايفا كند ، وكيل ؛ « مُمَثِّل تجاري » : نمايندهء بازرگانى ، - الدّبلوماسي : نماينده ديپلوماسى دولتى در كشورى ديگر ، سفير ؛ « مُمَثِّلُو الأُمّة » : نمايندگان مجلس . المَمْثُون - [ مثن ] : آنكه از درد مثانه شكايت كند . المِمْحَاة - [ محو ] : پارچه اى كه با آن چيزى را پاك و تميز كنند ، مداد پاك كن كه در زبان متداول به آن ( مِحَّايَة ) گويند . المِمْحَال - [ محل ] : « أَرْضٌ مِمْحَالٌ » : زمين خشك و بى آب و علف . المَمْحَقَة - [ محق ] : آنچه كه موجب نابودى شود . المُمْحِل - [ محل ] : « مكانٌ مُمْحِلٌ » : جاى خشك ؛ « ارْضٌ مُمْحِلٌ » : سرزمين خشك و بى آب . المُمْحِلَة - [ محل ] : « ارْضٌ مُمْحِلَة » : زمين خشك و بى آب . المَمْحَلَة - [ محل ] : ظرف شير ، شيردان . المَمْحُوّ - [ محو ] : اسم مفعول است از مَحَا الشّيءَ ) . المَمْحُوض - [ محض ] : خالص و آشكار . المَمْحُوضَة - [ محض ] : مؤنث ( الْمَمْحوض ) است . المَمْحِيّ - [ محو ] : اسم مفعول است از ( مَحَا الشّيءَ ) . المِمْخَض - ج مَمَاحِض [ مخض ] : مشك آب ، ظرفى كه شير را در آن ريخته و بهم زنند تا كرهء آن گرفته شود . المِمْخَضَة - [ مخض ] : مرادف ( المِمْخَض ) است . المَمْخُوض - [ مخض ] : « لَبَنٌ مَمْخُوضٌ » : شيرى كه كرهء آن گرفته شده باشد . المَمَدّ - [ مدّ ] : مصدر ميمي است ، جاى پهن كردن و يا كشيدن چيزى . المَمْدَرَة - [ مدر ] : جائى كه از آن گِل بردارند و خانه و كاشانه را گِل كارى كنند . المِمْدَرَة - [ مدر ] : مرادف ( المَمْدَرة ) است . المُمَدَّرَة - [ مدر ] : « إبلٌ مُمَدَّرَةٌ » : شتران چاق و فربه . المَمْدُود - [ مدّ ] : مفع و در علم صرف به اسم معربى گويند كه در آخر آن همزه اى بعد از الف زائده باشد مانند ( صَحْراء ) ؛ « مَالٌ ممدودٌ » دارائى بسيار . المَمْدُور - [ مدر ] : « حائطٌ مَمْدُورٌ » : ديوار گِلى . المَمْذُوق - [ مذق ] : « لَبَنٌ مَمْذُوقٌ » : شيرى كه با آب آميخته شده باشد . المُمَرّ - [ مرّ ] : مفع ، ريسمان تافته و محكم . المَمَرّ - [ مرّ ] : مص ، جاى گذر ، گذرگاه ؛ « على مَمَرِّ العُصُورِ » : در تمام ازمنه و عصور . المِمْرَاح - [ مرح ] : بانشاط ، چشمى كه بسيار اشك ريزد ، زمين حاصلخيز و بارور . المِمْرَاض - [ مرض ] : آنكه بسيار بيمار شود . المِمْرَاع - [ مرع ] : زمين حاصلخيز ، بارور . المِمْرَح - [ مرح ] : بانشاط . المُمَرَّح - [ مرح ] : مفع ؛ « كَرْمٌ مُمَرَّحٌ » : درخت انگور با شاخه‌هاى خميده . المُمَرَّد - [ مرد ] : مفع ؛ « بناءٌ مُمرَّدٌ » : ساختمان صاف و هموار ، ساختمان بلند و مسطَّح . المُمَرِّض - [ مرض ] : فا . المُمَرِّضَة - ج مُمَرِّضَات [ مرض ] : مؤنث ( المُمَرِّض ) است ، پرستار زن در بيمارستان و غيره . المِمْرَغَة - [ مرغ ] : رودهء كور . المَمْرَق - [ مرق ] : محل خروج ، دريچه اى كه باد از آن خارج شود . المَمْرُوتَة - [ مرت ] : « أَرْضٌ مَمْرُوتَةٌ » : زمين خشك و بىگياه . المَمْرُور - [ مرّ ] : آنكه مادهء صفرا در بدن او بر وى چيره و غالب آيد . المَمْرُورَة - [ مرّ ] : « قِرْبَةٌ مَمْرُورَة » : مشكى پُر . المَمْرُوض - [ مرض ] : بيمار . المُمْرِيَة - [ مري ] : گوسالهء سپيد رنگ و نرم . المِمْزَع - [ مزع ] : « فرسٌ مِمْزَعٌ » : اسب تيزتك . المِمْسَح - [ مسح ] : كهنه يا دستمال كه چيزى را با آن پاك و تميز كنند . المِمْسَحَة - [ مسح ] : مرادف ( المِمْسَح ) است . المُمْسَى - [ مسو ] : مص ، جائى كه در آن شب را بسر برند . المُمْسِك - [ مسك ] : بخيل . المَمْسُوخ - [ مسخ ] : مفع ، و در زبان متداول بمعنى مرد بدقيافه و بد قواره مىباشد ؛ « فَرسٌ مَمْسُوخٌ » : اسبى كه كفل آن كم گوشت و لاغر باشد . المَمْسُود - [ مسد ] : مفع ؛ « رجُلٌ مَمْسُودٌ » : مرد درشت اندام . المَمْسُوس - [ مسّ ] : آنكه ديوانه شده باشد . المَمْشَى - ج مَمَاشٍ [ مشي ] : پياده رو ، جاى قدم زدن . المِمْشَط - [ مشط ] : مرادف ( المِشْط ) است و به معناى شانه مىباشد . المُمَشَّق - [ مشق ] : « ثَوْبٌ مُمَشَّقٌ » : جامه اى كه با رنگ سرخ رنگ شده باشد . المِمْشَقَة - ج مَمَاشِق [ مشق ] : شانه اى كه با آن كتان را شانه زنند و آن را بزدايند . المِمْشَل - [ مشل ] : شير دوشندهء نرم و آرام . المَمْشُوق - [ مشق ] : مفع ، مرد لاغر و كم گوشت ، - من الخيل : اسب لاغر ميان ، - من القِضْبان : شاخه‌هاى دراز و نازك ؛ « قَدٌّ ممشوق » : اندام كشيده و باريك . المَمْشُوقَة - [ مشق ] : مؤنث ( المَمْشُوق ) است . المِمَصّ - [ مصّ ] : سيفون ، لولهء فاضلآب . المُمَصَّر - [ مصر ] : رنگ آميزى شده با سرخي . المُمَصَّرَة - [ مصر ] : مؤنّث ( المُمَصَّر ) است ، گُلَّهء نخ .