جوجه كشى . المُفَرِّخ - [ فرخ ] : « طائرةٌ مُفَرِّخٌ » : پرنده اى كه جوجه دارد . المُفْرَد - [ فرد ] : مفع ، يكى ، يك فرد ؛ « بمفرده » : به تنهائى ، جداگانه ؛ « الأرقام المُفْردة » : رقمهاى فرد ( طاق ) مانند يك ، سه ، پنج . المُفَرَّد - [ فرد ] من الذهب : مهره اى كه ميان دانه‌هاى طلا يا برليان در گردن بند قرار مىگيرد . المُفْرَدات - [ فرد ] : الفاظ و عبارات ، - الخَاصَّة : اصطلاحات . المَفْرَزَة - ج مَفَارِز [ فرز ] ( ا ع ) : رسته و گروهان سرباز . المِفْرَش - [ فرش ] : رختخواب . المِفْرَشَة - ج مَفَارِش [ فرش ] : گليم يا فرش كوچك كه بر روى آن مىنشينند . المِفْرَص - ج مَفَارِص [ فرص ] : ابزار برش آهن يا نقره . المِفْرَض - [ فرض ] : آهنى كه با آن چيزى را مىبُرند . المُفَرْطَح - [ فرطح ] : « رأْس مُفَرْطَحٌ » : سر پهن . المُفْرِع - [ فرع ] : هر چيز بلند و دراز . المُفْرَغ - [ فرغ ] : « درهمٌ مُفْرَغٌ » : درهم يا سكَّه اى كه در قالب ريخته شده ولى ضرب نشده باشد . المُفَرَّغ - [ فرغ ] : « دِرْهمٌ مُفَرَّغٌ » : مرادف ( المُفْرَغ ) است . المُفْرَغَة - [ فرغ ] : « حَلْقةٌ مُفْرَغَةٌ » : به واژهء ( حَلْقة ) رجوع شود . المُفَرْفِح - [ فرفح ] : خوشحال و سر مست . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المُفَرْعِن - [ فرعن ] : خوشحال و بيخيال . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المَفْرَق - ج مَفَارق [ فرق ] من الطريق : دو راهى ، - منّ الشّعر : فاصلهء شعرى ميان بيتهاى شعر . المَفْرِق - ج مَفَارِق [ فرق ] : مرادف ( المَفْرَق ) است . المُفَرَّق - [ فرق ] : مفع ؛ « البيع بالمُفَرَّق » : خورده فروشى ، فروش كم . المُفَرْقِعَات - [ فرقع ] : مواد انفجارى . المُفَرَّكَة - [ فرك ] ( ط ) : غذائى كه بشكلهاى گوناگون تهيه مىشود مانند خوراك تخم مرغ . المَفْرُوض - [ فرض ] : اسم مفعول است ، فريضه و يا واجبات الهى ، مقطوع ، محدود . المَفْرُوكَة - [ فرك ] ( ط ) : نوعى شيرينى كه از نان سفيد و روغن و شكر مىسازند و بر روى آن پسته و بادام بو داده مىريزند ؛ « القملَةُ المَفْرُوكة » : اين اصطلاح در زبان متداول ضرب المثلى است درباره سستى و سرعت انعطاف و انقياد . المَفْزَع - [ فزع ] : پناهگاه . المَفْزَعَة - [ فزع ] : مرادف ( المَفْزَع ) است . المَفْزُور - [ فزر ] : مفع ، كسى كه شكاف بر پشت يا سينه دارد ، شخص خميده پشت . المَفْسَدَة - ج مَفَاسِد [ فسد ] : ريشهء فساد يا علت فساد . المِفْصَال - [ فصل ] : مرد قاطع و يا جدا كننده . المُفْصِح - [ فصح ] : واضح و روشن ؛ « يومٌ مُفْصِحٌ » : روز روشن و بدون ابر . المَفْصَد - [ فصد ] : نيشتر . المَفْصِل - ج مَفَاصِل [ فصل ] : مفصل ميان دو استخوان بدن . المِفْصَل - [ فصل ] : زبان . المُفَصَّل - [ فصل ] : مفع ، شامل تمام قسمتها از مجموعه اى ؛ « مُفَصَّلًا » و « بيانٌ مُفَصّل » : تفصيل كلام . المُفَصَّلَة - [ فصل ] في اصطلاح النجّارين : لولاى درب . المِفَضّ - [ فضّ ] : مرادف ( المِفْضَاض ) است . المِفْضَاض - [ فضّ ] : كلوخ كوب . المِفْضَال - [ فضل ] : آنكه با فضيلت بسيار باشد ؛ « هو مِفْضَالٌ على قومِه » : مرد با فضل و نيكخواه بر قوم خود . المِفْضَالَة - [ فضل ] : مؤنث ( المِفْضال ) است . المِفضَّة - [ فضّ ] : مرادف ( المِفْضَاض ) است . المِفْضَل - ج مَفَاضِل [ فضل ] : آنكه بسيار با فضل است ، مرادف ( المِفْضَلَة ) است . المُفَضَّل - [ فضل ] : آنكه داراى فضل بسيار است ، كسى كه بر ديگرى فضيلت دارد . المِفْضَلَة - ج مَفَاضِل [ فضل ] : لباس كار و يا لباس خواب . المَفْضَحَة - ج مَفَاضِح [ فضح ] : آنچه كه باعث بدنامى و افتضاح شود . المُفَطَّح - [ فطح ] : « رأسٌ مُفَطَّح » : سر پهن . المُفْطِر - ج مَفَاطِير [ فطر ] : فا ، افطار كننده . المَفْعَاة - [ فعي ] : « أَرْضٌ مَفْعاةٌ » : زمين پر از مار و افعى . المُفْعَم - [ فعم ] : « سَيْلٌ مُفْعَمٌ » : سيل پر دامنه . المَفْعُول - ج مَفَاعِيل [ فعل ] : مفع ، اثر ؛ « سارِي الْمَفْعُول » : مؤثر ، معمولى ؛ « مفعولٌ رَجْعِيّ » : شامل ما قبل خود است . المَفْغَرَة - [ فغر ] : شكاف يا سوراخ در كوه ( غير از غار ) ، سرزمين پهناور . المِفْقَاس - [ فقس ] : چوب داخل دام كه بر روى پرنده بر مىگردد و آن را بدام مىاندازد . المَفْقُور - [ فقر ] : آنكه مهره‌هاى ستون فقرات وى درد كند . المَفْلَحَة - [ فلح ] : آنچه كه باعث تشويق و پيشرفت كشاورز شود . المُفَلَّجَة - [ فلج ] من الأَسنان : دندانهائيكه فاصلهء ميان آنها زياد است . المُفْلِس - ج مُفْلِسون و مَفَالِيس [ فلس ] : آنكه ثروت او از دست رفته باشد . المُفَلَّس - [ فلس ] : مفع ، آنكه يا آنچه كه بر روى آن نشانه هائى مانند پولك ماهى باشد . المُفَلْفَل - [ فلفل ] : « شرابٌ مُفَلْفَلٌ » : مىتند و تيز بسان فلفل ، غذائى كه با فلفل آماده شده