كه سالها عمر مىكند يا اينكه چندين بار ميوه مىدهد . مَعْمَعَ - مَعْمَعَةً [ معمع ] : با شتاب كار كرد ، - القومُ : جنگ سختى كردند ، در گرماى طاقت فرسا به راه افتادند ، - الشيءُ المحرّقُ : چيزى كه در شعلهء آتش مىسوخت صدا كرد ، - تِ السماءُ المطرَ على الأرضِ : آسمان يكباره باريد و در سطح زمين اثر گذاشت ، - الرجُلُ : كلمهء مَعْ را در سخن خود بسيار به كار برد . المَعْمَعَانُ - [ معمع ] : گرما يا سرماى سخت ، - من الأَيّام : روزهاى بسيار گرم . المَعْمَعَانيّ - [ معمع ] من الأَيّام : روزهاى بسيار گرم . المَعْمَعَة - [ معمع ] : مص ، - ج مَعَامِع : صداى سوختن نيزار و مانند آن ، صداى قهرمانان در جنگ ، شدت گرما ؛ « المَعَامِع » جنگها و فتنه‌ها . المَعْمَل - ج مَعَامِل [ عمل ] : كارگاه ، كارخانه . المُعَمَّم - [ عمّ ] : مرد بزرگوار و مهتر قوم . المَعْمُودِيَّة - [ عمد ] : مراسم غسل تعميد كودك در مذهب مسيحيان . اين كلمه سريانى است و يا اينكه از كلمهء ( العَمَد ) بمعنى خيس كردن گرفته شده است . المَعْمُور - [ عمر ] : جاى پر از جمعيت و آباد ، جهان ؛ « فى كلِّ أنحاء المَعْمُورِ » : در همه جاى جهان . المَعْمُورَة - [ عمر ] : مؤنث ( المَعْمُور ) است ، جهان . المَعْمُول - [ عمل ] : مفع ، - به : روال كار ، كار معمولى ، كلوچه . المَعْمُولَة - [ عمل ] : مؤنث ( المعمول ) است ، يك دانه كلوچه . المَعْمِيَة - [ عمي ] : مفرد ( المَعَامي ) است و به معناى زمينهاى ناشناخته كرهء زمين است . مَعَنَ - - معناً الماءُ : آب روان شد ، - المطرُ الأرضَ : باران پياپى باريد و زمين را سيراب كرد ، - الفرسُ : اسب در دويدن خود گامهاى بلند برداشت ، - - مَعْناً النّعمة : كفران نعمت كرد . ، - بالحقِّ : حق را مُنكر شد ، به حق اقرار كرد . مَعِنَ - - مَعَناً المكانُ أو النبتُ : آن مكان يا گياه سيراب شد . مَعُنَ - - مُعُوناً الماءُ : آب به آرامى روان شد ، - المَطَرُ الأرضَ : باران زمين را سيراب كرد ، - الفَرَسُ : اسب هنگام حركت شتاب كرد . المَعْن - مص ، هر چه كه از آن استفاده شود ، آب راكد بر روى زمين ، كار آسان ، خوارى ، بسيار ، كم ، دارندهء مال ، كم مال ، بلند ، كوتاه ، چرم سرخ رنگ . المِعَنّ - [ عنّ ] : كسى كه در كارى كه به او ربط نداشته باشد دخالت كند ، سخنور . سخنران . المَعْنى - ج مَعَانٍ [ عني ] : مقصود از چيزى ؛ « مَعْنى الكلمةِ » : مدلول كلمه ؛ « معنى الكلامِ » : مضمون كلام . المُعَنَّى - [ عني ] : آنكه به او تكليفى شاق بشود ، گونه اى شعر ناموزون . المَعْناة - [ عني ] : « مَعْناةُ الكلام » : معناى كلام . المِعَنَّة - [ عنّ ] : مؤنث ( المِعَنّ ) است . المُعَنَّسَة - ج مُعَنَّسَات و مَعَانِس [ عنس ] : دخترى كه خانواده اش او را از ازدواج منع كنند . المَعْنَفَة - [ عنف ] : آنچه كه باعث عنف و آزار شود . المُعَنْفِص - [ عنفص ] : آنكه مُدعى چيزى باشد كه ندارد ، مرد خود پسند . اين واژه در زبان متداول رايج است . المُعْنِق - ج مَعَانِيق [ عنق ] : شتاب كننده ، آنچه كه سفت و بر آمده از زمين باشد . ؛ « رجُلٌ مُعْنِقٌ » : مرد گردن دراز . المِعْنَقَة - [ عنق ] : گردن بند . المَعْنَوِيّ - [ عني ] : منسوب به معنى ، خلاف مادى . المَعْنَوِيَّات - [ عني ] : آنچه كه خلاف ماديات است ، حالت نفس و باطن ؛ « معنوِيّات الجُنُودِ » : حالت درونى سربازان . المَعْنِيّ - [ عني ] : « مَعْنيُّ الكلامِ » : معناى كلام . المَعْنِيّ - [ معن ] : بسيار دارنده مال ، كم در آمد و كم مال . المَعْنِيَّة - [ عني ] : « مَعْنِيَّةُ الكلام » : معنا و مفهوم كلام . المَعْهَد - ج مَعَاهِد [ عهد ] : جاى ويژه و معروف چيزى ، جاى بازگشت مردم . كانون تعليماتى . المَعْهُود - [ عهد ] : مفع معروف ، شناخته شده . المَعْو - [ معو ] : رطب خشك شده . المِعْوَان - ج مَعَاوِين [ عون ] : كمك كنندهء خوب ، كسى كه بمردم كمك بسيار كند . المَعُوج - [ معج ] : « فَرَسٌ مَعُوجٌ » : اسب تندرو و منظَّم ؛ « ريحٌ مَعُوجُ » : باد تند گذر . المُعْوَجّ - [ عوج ] : كج شده . المُعَوَّج - [ عوج ] : مفع ، آنچه كه بر روى آن عاج نصب شده باشد . المَعُود - [ عود ] : اسم مفعول است از ( عادَ المريضَ ) : از بيمار عيادت كرد . المُعَوَّذ - [ عوذ ] : مفع ، جاى گردنبند ، چراگاه شتران . المُعْوَز - [ عوز ] : مرادف ( المُعْوِز ) است . المُعْوِز - [ عوز ] : بينوا و مستمند كه بى چيز شده باشد . المَعُوضَة - [ عوض ] : مرادف ( العِوَض ) است به معناى بدل و جايگزين . المُعْوِل - [ عول ] : آزمند و حريص . المِعْوَل - ج مَعَاوِل [ عول ] : تيشه ، كلنگ . المَعُول - [ عول ] : بىچيز و مستمند . المُعَوَّل - [ عول ] : مورد يارى و اطمينان و اعتماد . المَعُون - [ عون ] : مرادف ( المَعُونة ) است . المَعُونَة - [ عون ] : يارى و كمك كردن . المَعُوه - [ عوه ] من المواشي و غيرها : مرادف ( المَعْيُوه ) است . المِعَوِيّ - : منسوب به المِعَى است