المُضَاعَفَة - [ ضعف ] : مص ، - من الدروع : زره كه حلقه‌هاى آن را دو برابر معمول ساخته باشند . المَضَاغ - [ مضغ ] : جويدن غذا ، آنچه از غذا كه جويده مىشود . المُضَاغة - [ مضغ ] : آنچه كه جويده مىشود ، آنچه كه در دهان از غذا مىماند . المَضَّاغة - [ مضغ ] : احمق ، كسى كه بسيار غذا را مىجود . المُضَاف - [ ضيف ] : مفع ، كسى كه خود را وابسته به كسانى بداند كه از آنها نيست ، - فى الحرب : و در جنگ بر كسى كه اطراف او گرفته شده اطلاق مىشود . المُضَايَقَة - ج مُضَايَقَات [ ضيق ] : بخشم در آوردن و ناراحت كردن ديگران . المَضبَّة - [ ضبّ ] : « أَرضٌ مَضَبَّةٌ » : ج مَضَابّ : زمين پر از سوسمار . المَضْبَطَة - [ ضبط ] : گرفتن و نگهداشتن چيزى . المَضْبُوط - صحيح و درست . المَضَّة - [ مضّ ] : مؤنث ( المَضّ ) است ، اسم مرة از ( مَضَّ ) است ؛ « البانٌ مَضَّة » : شيرهاى ترش شده . المُضْجِر - ج مَضَاجِر و مَضَاجِير [ ضجر ] : آنچه كه باعث خستگى و ناراحتى شود . المَضْجَع - ج مَضَاجِع [ ضجع ] : خوابگاه ؛ « اقَضَّ مضاجِعَه » : راحتى را از او سلب كرد ، « مَضَاجِعُ الغيثِ » : جاى ريزش باران . المَضْجُوع - [ ضجع ] : سست رأي . مَضَحَ - - مَضْحاً عِرْضَه : آبروى او را ريخت ، - تِ الشمسُ : نور خورشيد بر زمين پرتو افكند ، - تِ الإبلُ : شتران پراكنده شدند ، - تِ المزادة : توشه دان ترشح كرد ، - عنه : از او دفاع كرد . المَضْحَاة - [ ضحو ] : « أرضٌ مَضْحَاةٌ » : سرزمينى كه همواره بر آن آفتاب بتابد . المِضْحاك - [ ضحك ] : بسيار خندان . المُضحِك - [ ضحك ] : خنده آور ؛ « قصة تمثيليَّة مُضْحِكة » كمدى ( نمايش فكاهى ) . المَضْحَل - [ ضحل ] : جائى كه آب در آن كاهش پيدا كند . المِضَخَّة - [ ضخّ ] : تلمبهء آب ، پمپ آب ، ابزارى كه با آن آب از چاه بيرون مىكشند . المِضْخَم - [ ضخم ] : مرد بزرگوار و ارزشمند ، مرد با ابهت و يكه بزن . مَضَرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ : مىيا شير ترشيد . مَضِرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ : مىيا شير ترشيد . مَضُرَ - - مَضْراً و مَضَراً و مُضُوراً النبيذُ أو اللبنُ : مىيا شير ترشيد . مَضَّرَ - تَمْضِيراً [ مضر ] ه : او را به قبيلهء مُضَر منسوب كرد . المَضِر - « لبنٌ مَضِرٌ » : شير ترش ؛ « عيشٌ مَضِرٌ » : زندگى آرام . المُضِرّ - [ ضرّ ] : زيان آور . المِضْرَاب - ج مَضَارِيب [ ضرب ] : مرد بسيار زننده ، ابزار زدن و نواختن در موسيقى ( موزيك ) . المُضْرِب - [ ضرب ] : كسى كه براى خواسته اى دست از كار مىكشد ، اعتصاب كننده . المَضْرَب - ج مَضَارِب [ ضرب ] : شمشير يا لبهء آن ، استخوانى كه در آن مغز باشد . المَضْرِب - ج مَضَارِب [ ضرب ] : مكان و يا زمان زدن ، اصل و نژاد ، شمشير يا لبهء آن ، استخوانى كه در آن مغز باشد ؛ « كان مَضْرِبَ المَثل او الأمثالِ » : او ضرب المثل بود . المِضْرَب - ج مَضَارِب [ ضَرب ] : مرادف ( المِضْراب ) است ؛ « مِضْربُ الكرة » : چوب بازى توپ دستى يا تنيس ، چادر بزرگ و پر حجم . المُضَرَّب - [ ضرب ] : اسم مفعول است ؛ « بسَاطٌ مُضَرَّبٌ » : گليم بافته و آماده شده . المُضْرِبَة - [ ضرب ] : مؤنث ( المُضْرِب ) است . المَضْرَبَة - [ ضرب ] : « مَضْرَبَةُ السيفِ » : لبهء شمشير . المَضْرِبَة - [ ضرب ] : « مَضْرِبَةُ السيفِ » : لبهء شمشير . المِضْرَبَة - [ ضرب ] : ابزار زدن ، چوب بازى . المُضَرَّبَة - [ ضرب ] : رداى دو لايه كه در ميان آن پنبه باشد . المَضَرَّة - ج مَضَارّ [ ضرّ ] : ضرر و زيان . المِضْرَج - ج مَضَارِج [ ضرج ] : جامهء كهنه و فرسوده ؛ « المَضَارج » : سختيها . المُضَرَّج - [ ضرج ] بالدماءِ : خون آلود . المُضَرَّس - [ ضرس ] : مفع ، بلا خورده ، مصيبت زده ، - من الوشي : نقش و نگار روى جامه كه به شكل دندان باشد . مَضَّضَ - تَمْضِيضاً [ مضّ ] : آب شور نوشيد ، شير ترشيده آشاميد . المَضَض - [ مضّ ] : مصدر است ، درد و رنج و مصيبت ، شير ترش شده ؛ « على مَضَضٍ » : به زور و اكراه . المُضْطَجَع - [ ضجع ] : محل آسايش ، تخت خواب . المُضْطَرّ - [ ضرّ ] : « مُضْطَرٌّ إلى » : نيازمند به . . . المُضطَرِب - [ ضرب ] : فا ، ناراحت و دلواپس و نگران . مَضَغَ - - مَضْغاً الطعامَ : غذا را جويد . مَضَّغَ - تَمْضِيغاً [ مضغ ] ه الشيءَ : او را وادار به جويدن كرد . المُضْغَة - ج مُضَغ : لقمه اى كه جويده مىشود ؛ « مُضَغُ الأُمورِ و الجراحاتِ » : مشكلات كوچك و زخمهاى جزئي . المِضْغَط - [ ضغط ] : هواسنج - دستگاه شناخت فشار هوا . المُضِلّ [ ضلّ ] : فا ، سراب . المَضَلّ - [ ضلّ ] : آنچه كه باعث گمراهى مردم شود . المَضَلَّة - [ ضلّ ] : گمراهى ؛ « ارْضٌ مَضَلَّة » : زمينى كه در آن راه را گم كنند و