مالى كرد ، - الإِبلَ : شتر را خسته و لاغر كرد ، - فلاناً : با زبان نرم و سخن فريبنده او را فريب داد . المِسْح - ج أَمْساح و مُسُوح : عبا و يا رداى ساخته شده از موى ، پيراهن بافته شده از موى ، پلاس بافته از موى كه بران نشينند ، جاده و خيابان . المَسَح - مصدر است ، سوزش و التهاب زير زانو كه بر اثر لباس خشن پديد آيد . المِسَحّ - [ سحّ ] : « فَرَسٌ مِسَحٌّ » : اسب تيزرو . المَسْحَاء - [ مسح ] : مؤنث ( الأَمْسح ) است ، زنيكه پستانهايش بسيار كوچك باشد ، - ج مِسَاح و مَسَاحٍ : زمين هموار و پر از سنگريزه كه در آن گياهى نباشد ، زمين سرخ رنگ . المِسْحَاة - ج مَسَاحٍ [ سحو ] : بيل ، بيلچه . المَسْحَب - [ سحب ] : « مَسْحَبُ الهَواءِ » : بادگير ، دهليز . المَسْحَة - اسم مرّه از مَسَحَ ، اثر اندكى از لمس كردن ؛ « عليه مَسْحَةٌ من جَمالٍ او هَزَالٍ » : اثرى از زيبائى يا لاغرى در او پيداست ؛ « مَسْحَةُ المرضى » : يكى از مراسم پيش از مرگ در مسيحيان كه كشيش بر جسم بيمار روغن مقدس مىمالد . المُسَحَّر - [ سحر ] : كسى كه سحر شده باشد ، كسى كه ترسيده باشد . المَسْحَف - [ سحف ] : « مَسْحَفُ الحيَّةِ » : اثرى از خزش مار بر روى زمين . المُسْحَفَة - [ سحف ] : « أَرْضٌ مُسْحَفَةٌ » : زمين كم گياه . المِسْحَفَة - [ سحف ] : ابزارى كه با آن گوشت را از استخوان جدا كنند . المِسْحَق - [ سحق ] : ابزار كوبيدن و نرم كردن . المِسْحَل - ج مَسَاحِل [ سحل ] : سوهان ، الك و غربيل . المِسْحَنَة - ج مَسَاحِن [ سحن ] : سنگ شكن . المَسْحُور - [ سحر ] : مفع ، غذاى فاسد يا جائى كه از بسيارى باران ويران شده باشد ، آنكه ريه اش درد گيرد . المَسْحُورَة - [ سحر ] : مؤنث ( المَسْحُور ) . است ؛ « ارْضُ مَسْحُورَةٌ » : زمينى كه بيحاصل است و سبز نشود ؛ « عنزةٌ مَسْحُورَةٌ » : بز كم شيرده . المَسْحُوف - [ سحف ] : مفع ؛ « رَجُلٌ مسحوفٌ » : مردى كه به بيمارى سل دچار است . المَسْحُوق - ج مَسَاحِيق [ سحق ] : مفع ، پودر ، گرد ؛ « مَسْحوقُ الْغَسِيل » : پودر صابون كه بيشتر براى رختشوئى استفاده مىشود . مَسَخَ - - مَسْخاً ه : چهرهء او را به صورت زشتى در آورد ، او را مسخ كرد ، - طعمَ اللَّحم : بوى گوشت را از بين برد ، - النَّاقة : ماده شتر را لاغر و رنجور كرد ، - الكاتبُ : نويسنده در نوشتهء خود اشتباه بسيار داشت . المَسْخَى - [ سخو ] : « مَسْخَى النار » : جاى باز شده در زير ديگ براى بهتر سوختن هيزم . المَسْخَرَة - ج مَسَاخِر [ سخر ] : دلقك و مسخره ، حاجى فيروز در ايام عيد . المَسْخَط - ج مَسَاخِط [ سخط ] : آنچه كه باعث خشم شود . المَسْخَطَة - ج مَسَاخِط [ سخط ] : مرادف ( المَسْخَط ) است . المُسْخِفَة - [ سخف ] : « أَرضٌ مُسْخِفَةٌ » : زمين كم گياه . المُسَخَّم - [ سخم ] : مفع ، كينه توز . المِسْخَنَة - ج مَسَاخِن [ سخن ] : ديگ ، وسيلهء پختن غذا . المَسْخُوط - [ سخط ] : مفع ، مكروه . مَسَدَ - - مَسْداً الحبلَ : ريسمان را محكم بافت ، - فى السّير : از راه رفتن خسته شد . مُسِدَ - البطنُ : شكم نرم و طبيعى شد . مَسَّدَ - تَمْسِيداً [ مسد ] الشيءَ و على الشيءِ : دست خود را با شدت بر روى چيزى كشيد . المَسَد - ج مِسَاد و أَمْسَاد : ريسمانى كه از ليف خرما بافته شده باشد ، محور آهنين . المَسَدّ - [ سدّ ] : جاى بستن و سد كردن ؛ « سدَّ مَسَدَّه » جايگزين او شد . المَسْدَاء - « ساقٌ مَسْداءُ » : ساق پاى صاف و زيبا . المِسْدَاة - [ سدي ] ( حي ) : ابزار كشيدن و محكم ساختن تار پارچه هنگام بافندگى . المُسَدَّس - [ سدس ] ( ه ) : سطح شش ضلعى ، اسلحهء كمرى ( شش تير يا هفت تير ) ، كولت يا پارابلوم . المُسَدَّل - [ سدل ] : « شَعْرٌ مُسَدَّل » : موى بسيار بلند . المَسْدُوح - [ سدح ] : كسى كه از پشت بر زمين افتاده باشد . المَسْدُود - [ سدّ ] : بسته شده ، آنچه كه سوراخ آن بسته باشد ، آنچه كه با پوشش يا عايق بسته شده باشد . المَسْدُوف - [ سدف ] : « حِجابٌ مَسْدُوفٌ » : پردهء آويخته . المَسْرَى - [ سري ] أو اللَّاحب ( ف ) : نام مشتركى است ميان جاى بالا و پائين . المِسْرَاع - ج مَسَاريع [ سرع ] : مرادف ( المِسْرَع ) است و به معناى شتابان مىباشد . المَسْرَب - ج مَسَارِب [ سرب ] : گذرگاه ؛ « مَسْرَبُ الْماءِ » : مسيل آب . المَسْرُبَة - ج مَسَارِب [ سرب ] : مرادف ( المَسْرَبة ) است . المَسْرَبَة - ج مَسَارِب [ سرب ] : مجراى اشك و مانند آن ، چراگاه ، موى ميان سينه تا روى شكم . المَسَرَّة - [ سرّ ] : مص ، - ج مَسَارّ : خوشحالى و خورسندى ، شادي ، پيرامون گلها و شكوفه‌ها . المِسَرَّة - [ سرّ ] : ابزارى كه دو نفر با هم بطور پنهانى مذاكره كنند ، تلفن . المَسْرَجَة - ج مَسَارِج [ سرج ] : ميز يا چهار پايه كه بر روى آن چراغ نهند . المِسْرَجَة - ج مَسَارج [ سرج ] : چراغ ، لاله . المَسْرَح - ج مَسَارح [ سرح ] : چراگاه ، جايگاه نمايش داستان و بازى و رقص و يا تئاتر ، تماشاخانه . المِسْرَح - ج مَسَارِح : شانه و سشوار كه با آن موى را صاف و نرم و گسترده كنند .