مَرُوحٌ « : كمانى كه در تيراندازى روان باشد . المُرَوَّح - [ روح ] : مفع ، « دهنٌ مُرَوَّح » : روغن خوشبو . المَرْوَحَة - ج مَرَاوِح [ روح ] : بيابان كه بادها در آن مىوزند . المِرْوَحَة - ج مَراوِح [ روح ] : باد زن ، - الكهربائيَّة : پنكه ، باد زن برقى ، نام ديگر آن ( المِهواية ) است . المَرُوخ - روغن و مانند آن كه بر بدن مالند . المِرْوَد - ج مَرَاوِد [ رود ] : محور چرخ ، آهن حلقهء لگام كه در آن مىگردد ، ميخ . ميل سرمه دان . المُرُور - [ مرّ ] : مص ، « مُرُورُ الزمنِ » في القانون : مرور زمان در قانون عبارت از گذشت مدتى معين براى باطل شدن يا بدست آوردن حقي است . المَرُوس - [ مرس ] : چرخى كه در آن رسن از مجراى خود خارج شده باشد . المَرُوض - [ روض ] : « مُهْرُ مَرُوضٌ » : كره اسبى كه راه رفتن را تربيت يافته باشد . المَرُوضَة - [ روض ] : مؤنث ( المَرُوض ) است . المُرُوط - شتاب در راه رفتن و دويدن . المُرَوَّع - [ روع ] : بيمناك ، ترسو . المُرَوَّق - [ روق ] : تصفيه شده ؛ « بيتٌ مُرَوَّق » : خانهء رواقدار . المَرُون - [ رون ] : « مَرُونٌ به » : شكست خورده و مغلوب . المَرِيّ - ج مَرَايَا [ مري ] : شتر بسيار شيرده ، رگ پستان كه پر از شير شده و روان مىشود . المُرِّيّ - [ مرّ ] : آنچه كه غذا را خوشمزه كند ، نوعى داروى قديمى است . المَرِيء - [ مرأ ] : صاحب مروّت ، - ج مُرُوء و امْرِئَة : سرخناى ، مجراى غذا از گلو تا معده ؛ « طعامٌ مَرِيءٌ » : غذاى گوارا ؛ « هنيئاً و مريئاً » : نوش جان باشد . المَرِيئَة - [ مرأ ] : مؤنث ( المَرِيء ) است « ارْضٌ مَرِيئَةٌ » : جاى خوش هوا . المِرْياع - [ ريع ] : « ناقةٌ مِرْياع » : ماده شتر پر شير و شيرده . المُرِيب - [ ريب ] : با شك و شبهه . المُرْيَة - [ مري ] : مجادله ، شكّ . المِرْيَة - [ مري ] : جدل ؛ « ما فيه مِريةٌ » بدون مناقشه ، شك ، آنچه از شير كه با مالش پستان شتر بدست آيد . المَرِيَّة - [ مري ] : ماده شتر پر شير . المُرَيَّث - [ ريث ] : « رجُلٌ مُرَيَّثُ العينين » : مردى كه ديد چشمان وى ضعيف باشد . المَرِيج - ج أَمْرِجَة : استخوان سفيد رنگى كه در ميان شاخ ديده مىشود ؛ « غصنٌ مَريج » : شاخهء انبوه و بهم پيچيده درخت ؛ « سَهْمٌ مَريجٌ » : تير سست و ناپايدار . المَرِيح - [ روح ] : باد خورده ، آنچه كه بر آن باد وزيده است . المِرِّيح - ج مِرِّيحُون [ مرح ] : خورسند . المِرِّيخ - [ مرخ ] : احمق ، كسى كه بسيار خود را چرب كند ، و در علم ستاره شناسى به معناى يكى از سيارات منظومه شمسى است ، - من الشجر : درخت نرم و نازك . المَرِيد - [ مرد ] : خرما كه در شير خيس و نرم شود ، - ج مُرَدَاء : ، - گردنكش و ماجراجو ، نافرمان و سركش . المِرِّيد - [ مرد ] : بسيار نافرمان و گردنكش . المَرِير - ج مَرَائِر [ مرّ ] : اراده و تصميم ؛ « رجُلٌ مَرِيرٌ » : مرد نيرومند و با اراده ؛ « استمرَّ مَرِيره » : پس از ناتوانى محكم و استوار شد ، - من الحبال : ريسمان محكم ؛ « امْرٌ مرِير » : كار محكم و استوار . المُرَيْرَاء - [ مرّ ] : دانه اى سياهرنگ در ميان دانه‌هاى گندم كه بدور ريخته مىشود . المَرِيرَة - ج مَرَائِر [ مرّ ] : مرادف ( المَرِير ) است ، عزت نفس و بزرگى ، نخهاى ريسمان . المَرِيس - [ مرس ] : آنچه كه در آب خيسانده شود مانند خرما و غيره . المَرِيش - [ ريش ] من السهام : تيرى كه بر آن پر چسبانيده باشند تا آن را به هوا برد . المُرَيَّش - [ ريش ] : پُر مو ، لاغر و كم گوشت ، لاغر و سفت ، - من السّهام : مرادف ( المَرِيش ) است ، - من الرّجال : مردى كه به او از سوى سلطان نشانى از پر داده شود تا آن را بعلامت شرف و افتخار بر سر خود نهد ؛ « البُرْدُ المُريَّش » : پارچه اى كه بر روى آن شكل پر نقش شده باشد . المَرِيض - ج مَرْضَى : بيمار ؛ « رأيٌ مريضُ » : رأى نادرست و انديشه غلط ؛ « قلبٌ مريضٌ » : آنكه در امر دين سست باشد . المَرِيضَة - ج مِرَاض و مَرْضَى : مؤنث ( المريض ) است ؛ « عينُ مَرِيضَةٌ » : چشم سست و خسته ، « ريحٌ مريضةٌ » : باد سست و كم ؛ « شمسٌ مريضة » : آفتاب كم رنگ ؛ « ليلةٌ مريضة » : شبى كه در آن ستاره‌ها ديده نشوند ، ؛ « ارضُ مريضة » : زمين پر فتنه و نا امن . المَرِيط - « سهمٌ مَريطٌ » : تير بدون پر . المُرِيع - [ روع ] : هولناك و ترسناك ؛ « مَطَرٌ مُرِيعٌ » : باران پر بركت . المَرِيع - [ مرع ] : « مكانٌ مَرِيعٌ » ج أَمْراع و أَمْرُع : جاى حاصلخيز و پر بركت . المَرِيعَة - [ مرع ] : « مكانٌ مَرِيعٌ » ج أَمْراع و أَمْرُع : جاى حاصلخيز و پر بركت . المَرِيعَة - [ مرع ] « أرضٌ مَرِيعَةٌ » : سرزمين حاصلخيز و پر نعمت . المُرَّيْق - ( ن ) : گل كاجيره به رنگ زرد . المُرِّيق - ( ن ) : مرادف ( المُرَّيق ) است . المَرْيَلَة - [ ريل ] : سينه بند بچه . مَرْيَم - ج مَرْيَمات : بلند و بالا - نام زن است و اين كلمه سريانى است . المُرِينُون - [ رين ] : مردمى كه دام و ستور خود را از دست داده‌اند . مَزَّ - - مَزَازَةً و مُزُوزَةً [ مزّ ] الطعمُ : مزهء آن ترش و شيرين شد ، - - مزّاً الشيءَ : آن را مكيد . المُزّ - [ مزّ ] : آنچه ترش و شيرين باشد ، مي خوش طعم . المَزّ - [ مزّ ] : سخت و دشوار . المِزّ - [ مزّ ] : اندازه و اضافه ، بسيارى ؛ « شيءٌ مِزٌّ » : چيزى برتر و يا فزونتر .