المُزَّاء - [ مزّ ] : مىخوش طعم . المَزاء - [ مزّ ] : مؤنث ( الأَمَزَّ ) است . المُزَابَنَة - [ زين ] : فروش چيزى ظاهر بدون عدد يا وزن يا پيمانه . المِزَاج - مص ، - ج أَمزِجَة : آنچه كه با چيزى ديگر مزج شود مانند آب در شير ، حال و طبيعت جسم از نظر سلامتى و يا بيمارى ؛ « مُنْحَرِفُ المزاجِ » : ناخوش ؛ « هذا لا يوافِق مزاجى » : اين چيز به من نمىسازد . المَزَّاج - « رجُلٌ مَزَّاجٌ » : مرد دو رنگ و دروغگو . المُزَاح - شوخي و سرگرمى . المَزَاح - [ زيح ] : جا و مكانى كه به آن شتافته باشند . المَزَّاح - [ مزح ] من الناس : كسى كه بسيار شوخى كند . المُزَاحَة - مرادف ( المُزَاح ) است . المُزَاحَمة - ج مُزَاحَمَات [ زحم ] : مزاحمت ، سختگيرى ؛ « لَا يَقْبَلُ المُزَاحَمة » : مزاحمت بردار نيست . المَزَاد - ج مَزَاوِد [ زود ] : مرادف ( المِزْوَد ) است . المَزَاد - [ زيد ] : « البَيْعُ بالمَزَاد العَلَنيّ » : مرادف ( المزايدة ) است و به معناى حراج مىباشد . المَزَادَة - ج مَزَاود [ زود ] : ظرف توشه و غذا . المَزَادَة - ج مَزَاد و مَزَايد [ زيد ] : پوست يا مشك كه در آن آب نهند . المَزَار - [ زور ] : مص ، ، - ج مَزَارَات : زيارتگاه اماكن مقدسه ، زيارت ، حرم و جاى زيارت . المُزَارع - [ زرع ] : كشاورز ، كسى كه زمينى را براى كشاورزى اجاره كند . المَزَّاع - آنكه با سرعت پنبه را با انگشتان باز كند ، خار پشت . المُزَاعَة - من الشيءِ : ريزه‌هاى چيزى كه هنگام پراكندن بر زمين افتد . المَزَاعِم - [ زعم ] : ادّعاها ، فرضيه‌ها . المُزَامَنَة - [ زمن ] : مص ؛ « عامله مُزَامَنَةً » : با زمان با او معامله و مقايسه كرد مانند شهريه ( ماهانه ) كه از شهر ( ماه ) گرفته شده است . المُزَاوَلَة - [ زول ] : مص ، مواظبت ، ممارست در كار . المُزَايَدَة - [ زيد ] ، أو البيع بالمَزاد العلنيّ ( ت ) : مزايده ، حراج . المُزْئِر - [ زأر ] : « أَسدٌ مُزْئِرٌ » : شيرى كه از سينه صدا در آورد . المُزْبِد - [ زبد ] : فا ، آبى كه بر كناره يا ساحل كف اندازد ؛ « بَحْرٌ مُزْبِد » : درياى پر تلاطم و پر موج . المِزْبَد - ج مَزَابِد [ زبد ] : آنچه كه با آن كره استخراج كنند . المُزْبِدَة - [ زبد ] ( ح ) : نوعى از حشرات نيم بالى كه از خود لعاب خارج مىكنند . المَزْبَرَة - [ زبر ] : « أَرضٌ مَزْبَرَةٌ » : زنبورستان . المَزْبُلَة - ج مَزَابِل [ زبل ] : زباله دان ، اشغال دان . المَزْبَلَة - ج مَزَابِل [ زبل ] : جائى كه در آن زباله ريزند . المُزَّة - [ مزّ ] : مؤنث ( المُزّ ) است ، ملس ( ترش و شيرين ) . المَزَّة - مىخوش طعم ؛ « ما بَقي فى الإِنَاءِ إلَّا مَزَّةٌ » : در ظرف مقدار كمى باقى مانده است . مَزَجَ - - مَزْجاً و مِزَاجاً الشرابَ بالماءِ : مىرا با آب مخلوط نمود . مَزَّجَ - تَمْزِيجاً [ مزج ] السنبلُ : خوشهء گندم پس از سبزى به رنگ زرد در آمد . المَزْج - انگبين ، عسل ، آبى كه به مىافزوده مىشود . المِزْج - مرادف ( المَزْج ) است . المُزَجّ - [ زجّ ] : « رمُحٌ مُزَجّ » : نيزه كه يك طرف آن آهن باشد . المِزَجّ - [ زجّ ] : نيزهء كوتاه . المُزْجَى - [ زجو ] : چيز كم و يا نامرغوب . المُزَجَّى - [ زجو ] : مرد سست و ناتوان كه به راهنمائى ديگران نيازمند باشد . المُزْجَاة - [ زجو ] : مؤنث ( المُزْجَى ) است . المِزْجَال - [ زجل ] : نيزهء كوتاه قبل از آماده شدن . المِزَجَّة - [ زجّ ] : موچين ، ابزارى كه با آن زير ابرو را بر مىدارند . المَزْجَر - [ زجر ] : جاى رانده شده و يا بازداشت شده ، مترسك در كشتزارها . المَزْجَرَة - [ زجر ] : چيزى كه دور كند يا فرارى دهد ؛ « ذِكرُ اللَّه مَزْجَرَةٌ للشيطان » : ذكر خدا باعث دور كردن شيطان است . المَزْجَل - [ زجل ] : جائى كه كبوتر نامه بر را از آن رها كنند . المِزْجَل - [ زجل ] : نيزهء كوتاه يا تير قمار قبل از تراشيدن و آماده شدن . مَزَحَ - - مَزْحاً : شوخى و مداعبه كرد . مَزَّحَ - تَمْزِيحاً [ مزح ] السنبلُ أو العنبُ : خوشه گندم يا انگور به خود رنگ گرفت و زرد شد . المَزْح - مص ، خوشه . المِزْحَاف - [ زحف ] : « بعيرٌ مِزْحَافٌ » : ج مَزَاحِف و مَزَاحِيف : شتر خسته و مانده شده . المَزْحَف - ج مَزَاحِف [ زحف ] : جاى خزيدن ؛ « مَزَاحِفُ الحَيّات » : جاى خزيدن مارها ؛ « مزاحِفُ السحابِ » : جاى فرو افتادن قطرات باران . المِزْحَف - [ زحف ] : جاى سرازيرى و آماده شدن در هواپيماى جنگى براى فرو ريختن بمب . المَزْحَل - [ زحل ] : مصدر ميمى از ( زَحَلَ ) ، است ، مقصد و يا جائى كه به آن روند . المِزْحَم - [ زحم ] : كسى كه مردم را با فشار از سر راه خود كنار زند . المُزَخْرَف - [ زخرف ] : آراسته و آرايش يافته ، آنچه كه درخشندگى ساختگى داشته باشد . المِزْدَاء - [ زدو ] : مرادف ( المِزدَاة ) است . المِزْدَاة - [ زدو ] : گودالى كوچك كه كودكان هنگام گردو بازى ، گردوها را در آن ريزند . المُزْدَبِد - [ زبد ] : كره فروش و يا كره ساز . المُزْدَرَع - [ زرع ] : جاى كشت .