المَأْكُول - ج مَآكِيل [ أكل ] : آنچه كه خورده مىشود ؛ « الْمَأْكُول و الْمَشْروُب » خوردني و نوشيدنى . المَأْلَج - ج مَآلِج : مالهء آهنى ويژه بنّا و گِل كار ، - فارسى است - به اين كلمه در زبان متداول ( مالَشْ ) و يا ( مَالَجْ ) گفته مىشود . و فصيح عربى آن ( المِسْيَعَة ) است . المُؤَلَّف - ج مُؤَلَّفَات [ ألف ] : تأليف يا كتاب ، « الْمُؤَلَّف من كذا » تركيب شده از چيزى ، « انَّه مُؤَلَّف من ثلاثة اجزاء » در سه جلد يا جزء تأليف شده است . المُؤَلِّف - [ ألف ] : نويسندهء كتاب . المُؤْلِم - [ ألم ] : دردناك . المَأْلُوف - [ ألف ] : معمول ؛ « الحديث المَأْلوف » : گفتار معمولى . مَأْمَأَ - مَأْمَأَةً [ مأمأ ] تِ الشاةُ أو الظبيةُ : گوسفند يا آهو صداى ( مِئْ مِئْ ) در داد . المَأْمَل - [ أمل ] : آرزو ، آنچه كه مورد توقع باشد . المَأمَن - [ أمن ] : جايگاه امن ، « بِمَأْمَنٍ مِن » : جاى امنى . المُؤْمِن - [ أمن ] : مؤمن ، با ايمان . المُؤَمَّن - [ أمن ] : مفع ؛ « مُؤَمَّنٌ عليه » : امانت دار . المَأْمُور - ج مَأْمُورون [ أمر ] : كسى كه از او انجام كار يا عملى خواسته شده باشد ، كارمند . المَأْمُورِيَّة - [ أمر ] : مأموريت ، اوامر و تعليمات . المَأْمُوم - [ أمّ ] : كسى كه بر فرق سر او ضربه وارد شده باشد . مَأَنَ - - مَأْناً القومَ : رزق و روزى آنها را به عهده گرفت ، - الرّجُلَ : از او بر حذر شد و پرهيز كرد ، بر ناف او زد . المِئْنَاث - [ أنث ] : زنيكه همواره دختر مىزايد و همچنين است همسر مرد او ، متضاد اين كلمه ( المِذْكار ) است و آن زنى است كه همواره پسر مىزايد . المَأْنَة - ج مَأَنَات و مُؤُون على غير القياس : ناف و پيرامون آن از شكم . المُؤْنَة - ج مُؤَن [ مأن ] : مرادف ( المَؤُونَة ) است و به معناى ارزاق و آذوقه مىباشد . المُؤْنِث - [ أنث ] : زنيكه دختر مىزايد . المُؤنَّث - [ أنث ] : مؤنث كه بر خلاف مذكر است ، مرديكه از نظر نرمى و سستى اعضاء همانند زن باشد . المَأْنُوس - [ أنس ] : مونس و همدم . المُؤَهِّلَات - [ أهل ] : استعداد طبيعى كه شخص را شايستهء امرى مىكند . المَأْهُول - [ أهل ] : جاى آباد و مردم آن ؛ « امْرأةٌ مَأْهُولة » : زن شوهر دار . المَأْوَى - [ أوي ] : جا و مكان زندگى . المأْوَاة - [ أوي ] : مرادف ( المأوى ) است . المَؤُوء - [ موأ ] : « سِنَّورٌ مَؤُوءٌ » : گربه اى كه مدام صدا در دهد . المأْوَزَة - [ اوز ] : جاى پر از مرغابى . المَؤُونَة - ج مُؤَن [ مأن ] : غذا ، ذخيرهء غذائى ، سختى و سنگينى . المِئَوِيّ - [ مأي ] : منسوب به ( المِئَة ) است ، « عيد مِئوى » : جشن يكصد ساله . المِئَوِيَّة - [ مأي ] : مؤنث ( المِئَوِيّ ) است ؛ « الذكرى المِئَويّة » ياد بود سده ، يادوارهء يكصد ساله ؛ « النسبة المِئَوية » نسبت به عدد يكصد ( چند صدم ) . المَئِيد - [ مأدّ ] : نرم . المُؤَيَّد - [ أيد ] : تأييد شده ، مُثْبَت . المُؤَيِّد - [ أيد ] : تأييد كننده ، مُثْبِتْ . المُبَاح - [ بوح ] : مجاز و جايز . المُبَادَرَة - [ بدر ] : مص ، پيشدستى و پيش قدمى در پيشنهاد امرى يا كارى ، - فى الحرب : آغازگر انجام نقشه اى جنگى . المُبَادَلَة - [ بدل ] : تبادل ؛ « المُبَادَلَاتُ التّجارية » : تبادل تجارى . المُبَارَأَة - [ برأَ ] : طلاق با رضايت زن و شوهر . المُبَارِز - [ برز ] : مزاحم ، مسابقه گر . المُبَاشَر - [ بشر ] : مفع ، فورى . المُبَاشِر - [ بشر ] : فا ، كسى كه بدون واسطه كارى انجام دهد . المُبَاشَرَة - [ بشر ] : مص ، « مُبَاشَرَةً » : فوراً ، بى درنگ ، بدون واسطه . المُبَاغَتَة - [ بغت ] : ناگهانى ، حمله . المُبَالاة - [ بلي ] : اهتمام ، توجّه و عنايت كردن . المُبَالَغَة - ج مُبَالَغَات [ بلغ ] : افراط ، غلو كردن . المُبَالِي - [ بلي ] : متوجه و با اعتنا ؛ « غَيرُ مبالٍ بِالأَمر » : بى اعتناست . المُبَاهَاة - [ بهي ] : افتخار ، باليدن . المُبَايَعَة - [ بيع ] بالخِلافة : بيعت كردن با خليفه و تعهد بر اطاعت از او . المُبْتَدَأ - [ بدأ ] : نخست ، آنچه بدان آغاز شود ، آغازگر ، و در علم نحو عبارت از اسمى است كه مسند اليه است و معمولًا در آغاز جمله قرار مىگيرد و از عوامل لفظى مجرد مىباشد مانند « اللَّه بارِئُ العالَم » كه در اين جمله ( اللَّه ) مبتدا و ( بارئُ ) خبر آن است . المُبْتَدِع - [ بدع ] : نو آور ، سازنده و پديد آورنده . المُبْتَدِعون - [ بدع ] : نو آوران ، پيروان بدعتها در جامعه و يا در مذاهب و اديان . المُبْتَدِه - [ بده ] : بديهه گو . المُبْتَذَل - [ بذل ] : چيز بسيار استفاده شده ، معمولي ، شناخته شده ؛ « كلامٌ مُبْتَذَلٌ » گفتار پوچ ، سخن كهنه و تكرارى . المُبْتَسِم - [ بسم ] : گشاده رو و خندان . المُبْتَغَى - [ بغي ] : خواسته و مراد ، آرزو . المُبْتَكَر - [ بكر ] : بدعت شده ، نو ، نو ساخته . المُبْتَكِر - [ بكر ] : پديد آورنده ، مخترع و سازنده . المُبْتَلّ - [ بلّ ] : نم كشيده ، خيس شده . المُبْتَلَى - [ بلي ] : رنجور ، ستم كشيده . المَبْتُور - [ بتر ] : بريده شده ، ناقص . المَبْثُور - [ بثر ] : محسود ، رشكين . المَبْحَث - [ بحث ] : درس ، بحث و تحقيق و پژوهش .