آسايش از همه كرده ، سلب آزادى از همه كرده ، مطبوعات را سلب آزادى كرده ، فرهنگ را عقب زده ، مصالح مسلمين را به كفار داده است ، به اجانب داده است ، اموال مسلمين را تاراج كرده ، و كسانى كه همراه او بودند و رفقايش بودند تاراج كردند ، حالا تازه آمده است به مردم رو مىكند ، به علما رو مىكند ، كه مراجع عظام و علماى اعلام ! من معذرت مىخواهم و من اشتباه كردم ! و بياييد بسازيد و بياييد با من همراهى كنيد ! يا به ساير مردم دست دراز كرده ؛ كه . . . ! معنا ندارد يك همچو مطلبى . اصلًا غلط است اين . معذرت خواستن حتى در درگاه خداى تبارك و تعالى كه ارحم الراحمين است شرايط دارد . اگر يك كسى به مردم تعدى كرد و مال مردم را برد يا خورد يا ظلم به مردم كرد ، مردم را زجر كرد ، حبس كرد ، از اين كارهايى كه اينها كرده‌اند و مىكنند ، حالا بيايد بگويد خدايا من توبه كردم [ مىگويند ] غلط كردى توبه كردى ! توبه وقتى است كه تمام آن كارهايى كه تا حالا انجام دادى جبران بكنى . بعد از اينكه جبران كردى آن كارها را آن وقت بگويى توبه كردم ، خوب يك مسأله‌اى است . اما اين همه كارها كه كرد هيچ ؟ ! ده سال اشخاص محترم را در حبس نگه داشت ، كمتر ، بيشتر ، هزاران نفر را در حبسها آن طور زجر كردند ، پاها را اره كردند ، سوزاندند ، آن همه فضاحت را درآوردند ، حالا بيايد بگويد كه من توبه كردم ، و ما هم بگوييم كه خوب ، بسيار خوب ، هيچ ديگر ! آقا توبه كردند و توبه هم مقبول است ! كجا توبه مقبول است ؟ بايد اينها را جبران بكند تا توبه را خدا بپذيرد و توبه باشد . [ اگر ] ما فرض مىكنيم كه ايشان صادق هم باشند در اين حرف و نخواهند كه مردم را بازى بدهند . فريبكارى شاه در اظهار توبه و حال آنكه مطلب اينها نيست ؛ اين حرفهايى كه اين آدم زده است ، همان وقتى كه زده شاهد بر خلافش هست ! براى اينكه همان وقتى كه آمده است و ايستاده است و گفته است كه من معذرت مىخواهم ، من اشتباه كردم و از اين به بعد اشتباه نمىشود ، همان وقت مشغول شده حكومت نظامى را ، دولت نظامى را روى كار آورد و مردم را آن طور