محتوايش را وقتى به روى مىبينى آقاى « ارتشبد » محتوا ندارد ! ارتش رضا خان در برابر متفقين در آن وقت كه هجوم كردند اين خارجيها به ايران قواى متفقين به ايران - قبل از آمدن آنها همين حرفها بود ؛ اين الفاظ بىمحتوا بود كه « اعليحضرت » « 1 » - آن وقت « اعليحضرت » او بود ديگر ، اين « 2 » آن وقت نبودش ؛ « اعليحضرت » او بود و همهء ظلمها هم به ارث به اين رسيده مع الاضافه ! اين چون رو به « تمدن » است اضافه كرده است ! - اگر چه بكند دست همه را كوتاه كرده است . ديگر همهء ايران همچو مستقل شده است كه همه چيز چه شده است و لشكرْ چه و پليسْ چه و از اين حرفها . چون اهل علم و علما را كتك مىزدند و به كلانتريها مىبردند و اهانت مىكردند و زنها را آن قدر به آنها ظلم كرده‌اند - كه خدا مىداند چه مصيبتها در ايران ما كشيديم - و مردها را چه و بچه‌ها ، همهء بساط را درآورده بودند ، در تبليغات اين بود كه ديگر هيچ مملكتى در مقابل مملكت ما مثلًا كذا ! آن وقت ظرفا مىگفتند كه « آن يكى كه دو نداشت » ، آن عبارت از آن چيزى بود كه راجع به جنگى كه اينها مىخواستند بكنند و حفظ بكنند سرحدات را ، اعلاميهء اول بود ، ديگر دومى نداشت ! آن سه ساعت طول كشيده بود ! وقتى رضا شاه به يكى از صاحب منصبها گفته بود چه ، گفته بود كه يك ربع هم نبايد طول بكشد ! ما چيزى نداشتيم ، آنها همه چيز داشتند . سربازها را خودم توى خيابانهاى تهران ديدم كه راه افتاده‌اند همين طور ، سربازخانه‌ها را رها كرده‌اند و راه افتاده‌اند توى خيابانها براى اينكه سرباز نبود ، ارتش نبود . شما حالا خيال مىكنيد ما يك ارتشى دويست و پنجاه هزار يا سيصد و پنجاه هزار نفرى داريم كه ارتش است براى ما ؟ الفاظ همان الفاظ است كه در همهء ممالك استعمال مىشود ، از صاحب‌منصبش گرفته تا پايين ، الفاظش همان الفاظ است ولى محتوايش را وقتى كه ملاحظه كنيد محتوا ندارد ؛ عوض شده همهء چيزها . باقيش هم شما به همين ترتيب

--> ( 1 ) - رضا خان . ( 2 ) - محمد رضا پهلوى .