جامع و تجليات اول و آخر را مظهر است ، حجت غائب منتظر نتيجهء پيشينيان و گذشتگان - ارواح ما به فدايش و خداوندمان از يارانش قرار دهد - پروردگارا ! دشمنان ايشان را لعنت كن كه راهزن طريق هدايتند و راهبر امتها به گمراهى و حيرتند و بعد ، آدمى را از ديگر موجودات به واسطهء يك لطيفهء ربانى و فطرت الهى متمايز كرده‌اند ، فطرتى خدايى كه آدميان را بر آن طينت آفريد . و اين فطرت - به وجهى - همان امانتى است كه در كتاب عزيز الهى مورد اشاره شده إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ « 1 » ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم ، از تحمل آن سرباز زدند و از آن ترسيدند و انسان آن را بر دوش گرفت . و اين فطرت همان فطرت توحيد خدا در مقامات سه‌گانه [ ذات و صفات و افعال ] بلكه فطرت رها كردن همهء تعينات و ارجاع همه چيز به او و اسقاط همهء اضافات حتى اضافات اسمائى است و فانى كردن همه چيز است نزد او ، و هر كه به اين منزلت نرسد از فطرت خدا خارج شده و در امانت پروردگار خيانت كرده و نسبت به مقام انسانيت و ربوبيت جاهل و به نفس خويش و حضرت حق ستم كرده است و نزد اهل دل از سابقين نيك سرشت آشكار است كه نيل به چنين جايگاه و الا و مرتبهء بلندى ممكن نيست مگر با رياضتهاى روحى و عقلى و با انديشه‌هاى مقدس قلبى پس از آنكه جان آدمى از پليديهاى عالم طبيعت پاك و پاكيزه شود - چرا كه اين مقامى است كه لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ « 2 » جز پاكان را به آن دسترسى نيست - و نيل به اين مقصود حاصل نشود جز آنكه آدمى همت در كسب معارف الهى بگمارد و نظر در آيات و اسماء ربوبى منحصر كند به دنبال آنكه انسان شرعى شد بعد از آنكه انسان بشرى بلكه طبيعى بود پس اى نفس تابعِ هوا كه بر خاكدان زمين جاودانه گرفتارى ، از خانهء تاريك حيرت‌انگيز هيولانى بيرون آى ، و به سوى « اللَّه » كه مقام جمع است و رسولش كه مظهر

--> ( 1 ) - بخشى از آيهء 72 سورهء احزاب . ( 2 ) - سورهء واقعه ، آيهء 79 .