چه كم و چه زياد ، از تو قبول مىشود " » . شرح : « حديث » مبتدا ، و « روي » خبر آن است . و « أنك » به فتح ، خبر مبتداى محذوف است ، أيْ هُوَ أَنّكَ . قوله : « إذا عرفت » مقصود « از معرفت » در اين حديث معرفت امام - عليه السلام - است . « قال : قُلْت » ممكن است با ضمّ « تاء » به صيغهء متكلم ، و ممكن است به صيغهء خطاب باشد . « وَإنْ زَنَوْا » كلمهء « إن » وصليّه است ؛ أيْ : إذا عَرَفُوا ، فَلْيَعْمَلُوا ماشاؤوا وَإنْ كانَ مِنَ الْكَبائِرِ . قوله : إِنَّا لِلَّهِ كلمهء « استرجاع » را در مقام شدت مصيبت و عظمت آن گويند . و چون اين افترا يا سوء فهم از مصيبت‌هاى بزرگ بوده ، حضرت در مقام كمال تحاشى از آن چنين فرمودند . قوله : « أن نكون » أي : في أنْ نَكُونَ . يعنى انصاف نكردند با ما در اين‌كه ما مورد تكليف و مأخوذ بر آن باشيم ، و آنها به واسطهء اعتقاد به ما مورد تكليف نباشند و مأخوذ بر اعمال نشوند . بعد از آن بيان مقصود خود را فرمودند كه ولايت شرط قبول افعال است ؛ چنانچه اشاره به آن بيايد ان شاء اللَّه تعالى . فصل در بيان جمع اخبارى كه حَثّ بر عبادات و ترك معاصى نموده با بعض اخبار كه صورتاً مخالف با آن است بدان‌كه اگر كسى مراجعه كند به اخبار وارده و در حالات رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و ائمهء هدى عليهم السلام و كيفيت عبوديت و اجتهاد آنها و تضرّع و زارى و ذُل و مسكنت و خوف و حزن آنها در پيشگاه مقدس ربّ العزة و كيفيت مناجات آنها در محضر قاضى الحاجات ، كه از حد تواتر بيرون است و از صدها افزون ، و همين‌طور مراجعه كند به