وصيت‌هايى كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - مىكردند ، و وصيت‌هاى ائمه بعضى به بعضى ، و وصيت‌هايى كه به خواص شيعيان و خلّص مواليان مىفرمودند و تأكيدات و سفارش‌هاى خيلى بليغى كه مىفرمودند و آنها را از معصيت خداى تعالى تحذير مىنمودند ، كه در اصول و فروع تكاليف ، كتب اخبار از آن مشحون است ، علم قطعى حاصل مىكند كه اگر بعض روايات به حسب صورت و ظاهر مخالف با آن احاديث وارد شده است ، ظاهر آنها مراد نيست . پس ، اگر طورى ممكن بود تأويل آن كه منافات با آن احاديث قطعيهء صريحه ، كه از ضروريات دين است ، نداشته باشند ، آن را تأويل كنيم ؛ يا جمع عرفى داشت جمع كنيم ؛ و الّا ردّ علم آن به قائلش مىنماييم . و ما اكنون در اين اوراق نمىتوانيم جميع اخبار ، يا عُشرى از اعشار آن را ، ذكر كنيم و بيان توفيق آنها نماييم ؛ ولى از ذكر بعض روايات طرفين ناچاريم تا حقيقت حال معلوم شود : كافى بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قَالَ : « شيعتنا [ هم ] الشاحبون ، الذابلون ، الناحلون ، الذين إذا جنهم الليل استقبلوه بحزن » « 1 » . فرمود : « شيعيان ما كسانى هستند كه داراى حزن و اندوه‌اند ، و لاغر اندام‌اند از شدت حزن و عبادت ؛ آنهايى هستند كه چون فرو گيرد آنها را تاريكى شب ، استقبال كنند آن را به حزن » . و روايت به اين مضمون كه علامت شيعيان را بيان فرمايد بسيار است . وَعَنْهُ ، عَنْ المُفَضَّلِ قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ عليه السلام : « إياك و السفلة ؛ فإنما شيعة علي - عليه السلام - من عف بطنه و فرجه و اشتد جهاده ، و عمل لخالقه ، ورجا ثوابه و خاف عقابه . فإذا رأيت أولئك ، فأولئك شيعة جعفر » « 2 » .

--> ( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 233 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب المؤمن وعلاماته وصفاته » ، حديث 7 . ( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 233 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب المؤمن وعلاماته وصفاته » ، حديث 9 ؛ و ر . ك : صفات الشيعة ، ص 11 ، حديث 21 ؛ بحار الأنوار ، ج 65 ، ص 77 ، حديث 42 .