در قيامت و در محضر حق گويد : " خداوندا ، هر عاملى اجر عملش را گرفت غير از عامل به من ، پس بهترين عطاياى خود را به او برسان . " پس خداى تعالى به او بپوشاند دو حلّه از حلّه‌هاى بهشتى و بر سر او تاج كرامت نهد . پس خطاب شود : " آيا راضى شدى ؟ " قرآن عرض كند : " من اميد بيشتر داشتم . " پس امن و امان را به دست راست او دهند و خُلد را به چپ ؛ پس داخل بهشت شود و به او گفته شود : " قرائت كن و بالا بيا درجه‌اى . " پس به قرآن خطاب شود : " آيا او را به مقامات رسانديم و تو راضى شدى ؟ " عرض كند : " آرى " » . فرمود حضرت صادق - عليه السلام - كه « كسى كه قرآن را بسيار قرائت كند و با او عهد تازه كند به مشقت كشيدن در حفظ آن ، دو اجر به او عطا فرمايد » « 1 » . و از اين حديث شريف معلوم شود كه مطلوب در تلاوت قرآن شريف آن است كه در اعماق قلبْ انسان تأثير كند و باطن انسان صورت كلام الهى گردد ، و از مرتبهء ملكه به مرتبهء تحقق رسد . و اشاره به اين فرموده آن‌جا كه فرمايد : « جوان مؤمن اگر قرائت كند ، قرآن در گوشت و خون او وارد شود » . و اين كنايه از آن است كه صورت قرآن در قلب مستقر و جايگزين گردد به‌طورى كه خودِ باطن انسان كلام اللَّه مجيد و قرآن حميد گردد به اندازهء لياقت و استعدادش . و در حَمَلهء قرآن كسى است كه باطن ذاتش تمام حقيقت كلام جامع الهى است و خودْ قرآن جامع و فرقان قاطع است ؛ مثل على بن ابىطالب - عليه السلام - و معصومين از

--> ( 1 ) - عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ عليه السلام قَالَ : « مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ وَهُوَ شَابٌّ مُؤمِنٌ اخْتَلَطَ الْقُرْآنُ بِلَحْمِهِ وَدَمِهِ ؛ وَجَعَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَعَ السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ وَكَانَ الْقُرْآنُ حَجِيزاً عَنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ . يَقُولُ : يَا رَبِّ ، إِنَّ كُلَّ عَامِلٍ قَدْ أَصَابَ أَجْرَ عَمَلِهِ غَيْرَ عَامِلِي ، فَبَلِّغْ بِهِ أَكْرَمَ عَطَايَاكَ . قَالَ فَيَكْسُوهُ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ حُلَّتَيْنِ مِنْ حُلَلِ الْجَنَّةِ ، وَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ تَاجُ الْكَرَامَةِ ، ثُمَّ يُقَالُ لَهُ : هَلْ أَرْضَيْنَاكَ فِيهِ ؟ فَيَقُولُ الْقُرْآنُ : يَا رَبِّ قَدْ كُنْتُ أَرْغَبُ لَهُ فِيمَا هُوَ أَفْضَلُ مِنْ هَذَا . فَيُعْطَى الأَمْنَ بِيَمِينِهِ وَالْخُلْدَ بِيَسَارِهِ ثُمَّ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ ، فَيُقَالُ لَهُ : اقْرَأْ وَاصْعَدْ دَرَجَةً . ثُمَّ يُقَالُ لَهُ : هَلْ بَلَّغْنَا بِهِ وَأَرْضَيْنَاكَ ؟ فَيَقُولُ : نَعَمْ . قَالَ : وَمَنْ قَرَأَهُ كَثِيراً وَتَعَاهَدَهُ بِمَشَقَّةٍ مِنْ شِدَّةِ حِفْظِهِ ، أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَجْرَ هَذَا مَرَّتَيْنِ » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 603 ، « كتاب فضل القرآن » ، « باب فضل حامل القرآن » ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 177 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب قراءة القرآن » ، باب 6 ، حديث 1 )