بسيارى از خيالات از قبيل اشتهاى كاذب است ! به مجرد آن‌كه در قلب خود دوستى از حضرت امير - عليه السلام - و اولاد طاهرينش ديديم ، مغرور به اين دوستى مىشويم و گمان مىكنيم با ترك تبعيت اين دوستى محفوظ مىماند . چه اطمينان است كه اگر انسان مراقبت نكرد و آثار دوستى را ترك كرد ، اين دوستى باقى بماند ؟ ممكن است در آن فشارهاى سكرات كه از براى غير مؤمنين و مخلصين مىباشد انسان از دهشت و وحشتْ ، على بن ابىطالب - عليه السلام - را فراموش كند . در حديث است كه يك طايفه از اهل معصيت در جهنم معذب‌اند ، و اسم رسول اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله - را فراموش كنند ؛ تا بعد از آن‌كه مدت عذاب سرآيد و از قذارات گناه تطهير و تخليص شوند ، اسم مبارك آن حضرت به يادشان آيد يا به آنها القا شود ؛ پس فرياد آنها به وامحمّدا ! - صلّى اللَّه عليه و آله - بلند شود و مورد رحمت شوند « 1 » . ما گمان مىكنيم واقعهء موت و سكرات آن شبيه به اوضاع اين عالم است . عزيزم ، تو با يك مرض جزئى تمام معلوماتت را فراموش مىكنى ، پس چه مىشود با آن سختىها و فشارها و مصيبت‌ها و وحشت‌ها ؟ اگر انسان دوستى كرد و به لوازم دوستى رفتار كرد و متذكر محبوب بود و از او تبعيت كرد ، البته آن دوستى با ولىّ مطلق و محبوب مطلق حق مورد نظر حق و محبوب حق است ؛ ولى اگر ادعا كرد و عمل نكرد ، بلكه مخالفت كرد ، ممكن است قبل از رفتن از اين عالم و در اين تغييرات و تبديلات و جلوه‌هاى گوناگون اين دنيا انسان از دوستى آن سرور منصرف شود ؛ بلكه نعوذ باللَّه دشمن شود با آن حضرت ؛ چنانچه ديديم اشخاصى را كه مدعى دوستى بودند ، پس از معاشرت بىجا و اعمال ناهنجار دشمن شدند و عداوت ورزيدند با خدا و رسول - صلّى اللَّه عليه و آله - و اهل بيتش عليهم السلام .

--> ( 1 ) - علم اليقين ، ج 2 ، ص 1042 - 1043 .