خوف دارند . زيرا كه خوف آنها از عظمت حق تعالى و جلالت آن ذات مقدس است ؛ چنانچه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - مىفرمود : « فأين هول المطلع » « 1 » ! و حضرت امير المؤمنين - سلام اللَّه عليه - در شب نوزدهم وحشت و دهشت عظيمى داشت « 2 » ، با آن‌كه مىفرمود : « والله لا بن أبي طالب آنس بالموت من الطفل بثدي أمه » « 3 » . « به خدا قسم كه پسر ابوطالب به مرگ مأنوس‌تر است از بچه به پستان مادرش » . بالجمله ، خوف آنها از امور ديگر است ؛ مثل خوف ما پابستگان به آمال و امانى و دل دادگان به دنياى فانى نيست . [ تفاوت قلوب اوليا در قبول تجليات اسماء ] و قلوب اولياء نيز در كمال اختلاف است كه در تحت احصا و رشتهء تحرير نيايد . و ما اشارهء اجمالى به بعضى از آنها مىنماييم . پس گوييم كه قلوب اوليا در قبول تجليات اسماء مختلف است ؛ چنانچه بعضى قلوب عشقى و شوقى است ؛ و حق تعالى در مثل آن به اسماء جمال تجلى فرمايد . و آن تجلىْ هيبت مشوب به شوق آورد ، و هيبتِ خوفْ از تجلى عظمت و ادراك آن است . دل عاشق در وقت ملاقات مىتپد و وحشتناك و خائف شود ، ولى اين خوف و وحشت غير از خوف‌هاى معمولى است . و بعض قلوبْ خوفى و حزنى است ؛ و حق تعالى در آن قلوب به اسماء جلال و عظمت تجلى فرمايد ، و آن تجلى هَيمان آورد مشوب به خوف ، و حيرت مىآورد مشوب به حزن . و در حديث است كه حضرت يحيى - عليه السلام - ديد كه حضرت عيسى - عليه السلام - مىخندد . با عتاب به او گفت : گويا تو مأمونى از مكر خدا و عذاب او . حضرت

--> ( 1 ) - « پس چگونه خواهد بود وحشت روز حساب ! » ( مناقب آل أبي طالب ، ج 1 ، ص 290 ؛ البرهان في تفسير القرآن ، ج 4 ، ص 517 ) ( 2 ) - مصنّفات الشيخ المفيد ، الإرشاد ، ج 11 ، الجزء الأوّل ، ص 11 ؛ بحار الأنوار ، ج 42 ، ص 276 - 277 . ( 3 ) - نهج البلاغة ، ص 52 ، خطبهء 5 .