اكتسبوا فيها الرحمة و ربحوا فيها الجنة . . . » « 1 » و قول خداى تعالى : وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِينَ « 2 » . به حسب روايت عيّاشى « 3 » از حضرت باقر - عليه السلام - تفسير به « دنيا » شده است « 4 » . پس ، عالم مُلك ، كه مظهر جمال و جلال است و حضرت شهادت مطلقه است ، به يك معنا مذمتى ندارد و آنچه مذموم است دنياى خود انسان است ، به معنى وجههء قلب به طبيعت و دلبستگى و محبت آن است كه آن منشأ تمام مفاسد و خطاهاى قلبى و قالبى است . چنانچه در كافى شريف از جناب صادق - عليه السلام - حديث مىكند : قال عليه السلام : « رأس كل خطيئة حب الدنيا » « 5 » . و عن أَبي جَعْفَر عليه السلام : « ما ذئبان ضاريان في غنم ليس لها راع ، هذا في أولها و هذا في آخرها ، بأسرع فيها من حب المال و الشرف في دين المؤمن » « 6 » . پس ، تعلق قلب و محبت دنيا عبارت از دنياى مذموم است ؛ و هر چه دلبستگى به آن زيادتر باشد ، حجاب بين انسان و دار كرامت او و پردهء ما بين قلب و حق بيشتر و

--> ( 1 ) - « همانا دنيا سراى راستى است براى آن‌كه با آن از در راستى درآيد ؛ و سراى دُرستى است براى كسى كه آن‌را دريابد ؛ و سراى بىنيازى است براى كسى كه از آن توشه برگيرد ؛ و سراى پند است براى كسى كه از آن پند گيرد . دنيا سجده‌گاه دوستداران خدا ، و نمازخانه فرشتگان خدا ، و جاى فرود وحى خدا و بازار ياران خدا است كه در آن رحمت الهى را به دست آورند و بهشت را سود برند » . ( نهج البلاغة ، ص 493 ، حكمت 131 ) ( 2 ) - « چه نيكو است جايگاه پرهيزگاران » . ( النحل ( 16 ) : 30 ) ( 3 ) - ابونصر محمد بن مسعود بن محمد بن عيّاشى تميمى از بزرگان علماى شيعه و از استوانه‌هاى حديث و تفسير روايى در اواخر قرن سوم هجرى است . محدّثين بزرگى چون شيخ كشّى صاحب رجال و شيخ جعفر بن محمد عياشى فرزندش از او روايت كرده‌اند . آثار بسيارى دارد ، شيخ طوسى آثار او را افزون از 200 شمرده است ، از آثار اوست : كتاب التفسير ، كتاب الصّلاة ، كتاب الطبّ ، كتاب معرفةالناقلين ، كتاب الغيبة . ( 4 ) - عن ابن مسكان ، عن أبى جعفر عليه السلام فى قوله : ( وَلَنِعْمِ دَارُ الْمُتَّقِينَ ) ، قال : « الدنيا » . ( تفسير العيّاشي ، ج 2 ، ص 258 ، حديث 24 ) ( 5 ) - « دنيا دوستى منشأ هر گناه است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 315 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب حبّ الدنياوالحرص عليها » ، حديث 1 ) ( 6 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 315 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب حبّ الدنيا و الحرص عليها » ، حديث 3 .