الحديث الثّالث بالسّند المتّصل إلى محمّد بن يعقوب ، عن علىّ بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن علىّ بن أسباط ، عن أحمد بن عمر الحلّال ، عن علىّ بن سويد ، عن أبي الحسن ، [ 1 ] عليه السّلام ، قال : سألته عن العجب الّذى يفسد العمل . فقال : العجب درجات ، منها أن يزيّن للعبد سوء عمله فيراه حسنا ، فيعجبه و يحسب أنّه يحسن صنعا . و منها أن يؤمن العبد بربّه فيمنّ على اللّه تعالى و للّه عليه فيه المنّ . « 1 » ترجمه « على بن سويد گويد از حضرت موسى بن جعفر ، عليه السلام ، پرسيدم از عجبى كه فاسد مىنمايد عمل را . پس گفت : « عجب [ را ] درجاتى است . از آنها اين است كه زينت پيدا كند از براى بنده بدى عمل او ، پس ببيند او را نيكو ، پس به عجب آورد او را و گمان كند او نيكو عملى كرده است . و از آنهاست آنكه ايمان آورده بنده به پروردگار خود ، پس منت گذارد بر خدا ، و حال آنكه از براى خداست بر او در آن ايمان منت ، » شرح « عجب » بنا به فرمودهء علماء ، رضوان اللّه عليهم ، عبارت است از بزرگ شمردن عمل صالح و كثير شمردن آن و مسرور شدن و ابتهاج نمودن به آن ، و غنج و

--> [ 1 ] وسائل در مقدمه عبادات ، باب تحريم اعجاب به نفس . علامه مجلسى مىفرمايد ممكن است حضرت أبو الحسن در اين حديث شريف ، حضرت رضا عليه السلام باشد زيرا كه على بن سويد از اين دو بزرگوار حديث مىكند . هر چند از حضرت كاظم عليه السلام بيشتر حديث مىكند ( منه عفى عنه ) ( 1 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 313 ، « كتاب ايمان و كفر » ، « باب عجب » حديث 3 .