داده ؛ عقل و ادراك عنايت كرده ؛ كرامتها فرموده است ، و اكنون از بندگانش دعوت به عمل آورده كه به مهمانخانهء او وارد شده بر خوان نعمت او بنشينند ، و شكر و سپاس حضرتش را تا آنجا كه از دست و زبان آنان برمىآيد ادا نمايند . آيا صحيح است كه بندگان از خوان نعمت او بهره‌مند گردند ، از وسايل و اسباب آسايشى كه در اختيار آنان قرار داده استفاده كنند ، و با مولى و ميزبان خود مخالفت ورزند و بر ضد او قيام نمايند ؟ اسباب و وسايلى كه او به آنان ارزانى داشته عليه او و بر خلاف خواست او به كار برند ؟ آيا اين ناسپاسى و نمك ناشناسى نيست كه انسان سر سفرهء مولاى خويش بنشيند ، و با اعمال و كردار گستاخانه و بىادبانهء خود نسبت به ميزبان محترم كه ولينعمت او مىباشد اهانت و جسارت كند ، كارهايى را كه نزد ميزبان زشت و قبيح است مرتكب گردد ؟ مهمان بايد لا اقل ميزبان را بشناسد و به مقام او معرفت داشته باشد ، و به آداب و رسوم مجلس آشنا بوده سعى كند عملى بر خلاف اخلاق و نزاكت از او سرنزند . مهمان خداوند متعال بايد به مقام خداوندى حضرت ذى الجلال عارف باشد - مقامى كه ائمه ، عليهم السّلام ، و انبياى بزرگ الهى هميشه دنبال معرفت بيشتر و شناخت كامل آن بوده‌اند و آرزو داشتند كه به چنين معدن نور و عظمتى دست يابند . و أنر أبصار قلوبنا بضياء نظرها إليك ، حتّى تخرق أبصار القلوب حجب النّور فتصل إلى معدن العظمة . ضيافة اللّه همان « معدن عظمت » است . خداوند تبارك و تعالى براى ورود به معدن نور و عظمت از بندگانش دعوت فرموده است ، ليكن بنده اگر لايق نباشد نمىتواند به چنين مقام با شكوه و مجللى وارد گردد . خداوند تعالى بندگان را به همهء خيرات و مبرّات و بسيارى از لذات معنوى و روحانى دعوت فرموده است ، ولى اگر آنان براى حضور در چنين مقامات عاليه‌اى آمادگى