ميان « عالم » و « مهذب » خيلى فاصله است . مرحوم شيخ ، استاد ما « 11 » ، رضوان اللّه تعالى عليه ، مىفرمود اينكه مىگويند : « ملا شدن چه آسان ، آدم شدن چه مشكل » صحيح نيست . بايد گفت : ملا شدن چه مشكل ، آدم شدن محال است ! كسب فضايل و مكارم انسانى و موازين آدميت از تكاليف بسيار مشكل و بزرگى است كه بر دوش شماست . گمان نكنيد اكنون كه مشغول تحصيل علوم شرعيه مىباشيد ، و فقه كه اشرف علوم است مىآموزيد ، ديگر راحتيد ، و به وظايف و تكاليف خود عمل كرده‌ايد . اگر اخلاص و قصد قربت نباشد ، اين علوم هيچ فايده‌اى ندارد . اگر تحصيلات شما ، العياذ باللّه ، براى خدا نباشد و براى هواهاى نفسانيه ، كسب مقام و مسند ، عنوان و شخصيت در اين راه قدم گذاشته باشيد ، براى خود وزر و و بال اندوخته‌ايد . اين اصطلاحات اگر براى غير خدا باشد ، وزر و و بال است . اين اصطلاحات هر چه زيادتر شود ، اگر با تهذيب و تقوى همراه نباشد ، به ضرر دنيا و آخرت جامعهء مسلمين تمام مىشود . تنها دانستن اين اصطلاحات اثرى ندارد . علم توحيد هم اگر با صفاى نفس توأم نباشد و بال خواهد بود . چه بسا افرادى كه عالم به علم توحيد بودند و طوايفى را منحرف كردند . چه بسا افرادى كه همين اطلاعات شما را به نحو بهترى

--> ( 11 ) حضرت آية اللّه العظمى ، حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ( 1276 - 1355 ه . ق ) ، از فقيهان بزرگ و مراجع تقليد شيعه در قرن چهاردهم هجرى . در نجف و سامراء به درس استادانى چون ميرزاى بزرگ شيرازى ، ميرزا محمد تقى شيرازى ، آخوند خراسانى ، سيد كاظم يزدى ، و سيد محمد اصفهانى فشاركى ، حاضر شد . در سال 1340 ه . ق . به اصرار علماى قم و پس از استخارت در آن شهر رحل اقامت افكند ، و حوزه علميهء قم را تشكيل داد . از آثار اوست : درر الفوائد در اصول ، الصلاة ، النكاح ، الرضاع ، المواريث ، در فقه .