14 : نقد و نسيه و ايمان به غيب قال رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : « طُوبى لِمَنْ تَرَكَ شَهْوَةً حاضِرةً لِمَوعودٍ لَمْ يَرَهُ » . « 1 » پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « خوشا به حال كسى كه لذت آماده‌اى را وا نهد براى موعودى كه نديده » . طوبى مؤنث اطيب ( پاكيزه‌تر ) است و چند معنا برايش گفته شده : يكى به معناى زندگى پاكيزه است براى كسى كه داراى اين صفت باشد . دوم به معناى خوشا به حال اوست . سوم درختى است در بهشت . « 2 » روايت مىفرمايد : خوشا به حال كسى كه چيزى را كه مطابق شهوت او و نقد است ترك مىكند براى چيزى كه نسيه است و ظاهراً آن را نديده است . اين همان است كه مىگويند : انسان نمىتواند نقد را به خاطر نسيه ترك كند ، و يكى از برترىهاى دنيا در چشم دنياپرستان نقد بودن آن است ، در مقابل ، منافع نسيه است كه آفاتى دارد و ممكن است نقد نشود . بعضى اين منافع نقد و نسيه را تعميم مىدهند و در مسائل آخرت هم جارى مىكنند كه همان منطق معروف ابن‌سعد است كه وقتى حضرت به او فرمود : از

--> ( 1 ) تحف العقول ، حكمت 119 ؛ بحارالانوار ، ج 74 ، ص 153 . ( 2 ) ( تفسير مجمع البيان ذيل آيهء 29 سورهء رعد ) براى « طوبى » ده معنا نقل كرده است .