پس آنچه به من مىرسد ، به آنان نيز بايد برسد . گفتند : عثمان گفت اين پول مال شخصى خودم مىباشد و با حرام آميخته نشده است . ابوذر گفت : من از بى نيازترين مردم هستم و احتياجى به آن ندارم . غلامان گفتند : ما كه چيزى نزد تو نمىبينيم ؟ گفت : من دو قرص نان جو دارم و به اين پول احتياجى ندارم و به خدا سوگند كه آن را نمىپذيرم ، زيرا من ولايت على عليه السلام و اهل بيت او را كه پاك هستند و به حق دعوت مىكنند دارم ، به همين جهت بى نيازم . « 1 » آثار سوء عدم قناعت : الف ) طمع عامل ذلت و خوارى اگر كسى به آنچه خدا براى او مقدّر كرده راضى نباشد ، چشم طمع به مال ، يا مقام ديگران خواهد دوخت و براى جلب توجّه و بهره‌مندى از وى ناگزير است در برابرش خضوع كرده و زبان به اظهار فقر و درماندگى خود و تعريف بى جا و تملّق و چاپلوسى از او بگشايد تا دل او را به دست آورد و از او بهره‌مند گردد . در اين حالت ، انسانيّت انسان وشخصيّت او پايمال مىگردد و موجب ذلّت وخوارى او خواهد شد . حضرت على عليه السلام مىفرمايد : « الطّامِعُ فى وَثاقِ الذُّلِّ ؛ طمع كار همواره زبون وخوار است » . « 2 » ب ) طمع عامل آلودگى به گناه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : طمع را از خود دور سازيد ، زيرا طمع كليد تمام گناهان و سرچشمهء زشتيهاست و تمام نيكيها را از بين مىبرد . « 3 »

--> ( 1 ) سفينة البحار ، ج 2 ، ص 452 . ( 2 ) نهج البلاغه ، كلمات قصار ، 226 . ( 3 ) سفينة البحار ، ج 2 ، ص 93 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 12 ، ص 70 .