ج ) طمع عامل فقر و احتياج از آنجا كه طمع كار به آنچه خود دارد قانع نبوده و آن را براى تأمين نيازمنديهايش كافى نمىداند ، با چشم دوختن به مال و دارايى ديگران هميشه خود را محتاج و نيازمند به آنها نشان مىدهد ، و در نظر مردم نيز درمانده و نيازمند جلوه مىكند . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « إيّاكَ وَالطَّمَعَ فَانَّهُ الْفَقْرُ الحاضِرُ ؛ خود را از طمع دورگردان ، چرا كه طمع ، فقر و درماندگى بالفعل است » . « 1 » طمع پسنديده گاه تصوّر مىشود كه « طمع » هميشه يك صفت ناپسند و مذموم است ، حال آنكه با نگاه به آيات و روايات متوجّه مىشويم كه « طمع » ذاتاً نه خوب است و نه بد ، بلكه هرگاه متعلّق طمع ، ناپسند و رذيله باشد ، طمع به آن نيز ناپسند خواهد بود ، مانند طمع به ثروت اندوزى ، مقام ، شهوت و . . . امّا هرگاه متعلّق طمع ، امر پسنديده و ممدوح باشد ، طمع به آن نيز پسنديده و مطلوب خواهد بود ، مانند طمع به مغفرت الهى ، كسب فضايل ، صفات نيك ، بهشت و . . . . اميدواريم خداوند صفت نيك قناعت را در ما بوجود آورد و صفت طمع مذموم را از ما دور گرداند ؛ إن‌شاءاللَّه .

--> ( 1 ) مستدرك الوسائل ، ج 7 ، ص 229 ؛ بحارالانوار ، ج 69 ، ص 408 .