فقال : لا تناكحهم ( نه زن بگيريد و نه زن بدهيد ) و لا تأكل ذبيحتهم و لا تسكن معهم . « 1 » جمع‌بندى : اگر جز اين شش روايت ، روايتى ديگر نبود براى ما كافى بود . از مجموع اين روايات استفاده مىشود كه فضيل گرفتار اين مسأله بوده و كراراً سؤال كرده است و از ضميمهء اينها به هم حكم مسأله روشن مىشود . 105 ادامهء مسئلهء 7 . . . . . 5 / 3 / 82 طائفهء دوّم : نهى صريح اين طايفه صراحتاً از ازدواج با نصّاب نهى مىكند : * . . . عن عبد اللّه بن سنان قال : سألت أبا عبد اللّه عليه السلام عن الناصب الذي قد عرف نصبه و عداوته هل يزوّجه المؤمن و هو قادر على ردّه و هو لا يعلم بردّه ؟ ( نمىفهمد كه به خاطر ناصبى بودن او را رد كرده‌ايم تا خلاف تقيّه شود و مشكلاتى ايجاد كند ) قال : لا يتزوّج المؤمن الناصبة و لا يتزوّج الناصب المؤمنة و لا يتزوّج المستضعف ( كسانى كه عقل و هوش كافى براى انتخاب مذهبى ندارند ) مؤمنة . « 2 » * . . . عن الحلبى ( سند معتبر است ) عن ابى عبد اللّه عليه السلام انّه اتاه قوم من اهل خراسان من وراء النهر ( به قسمتى از تركمنستان و شمال افغانستان كه خراسان شامل آنجا هم مىشد ) فقال لهم : تصافحون اهل بلادكم و تناكحونهم ( لا بد عيبش اين است كه آنها ناصبى بوده‌اند ) أما انّكم اذا صافحتموهم انقطعت عروة من عرى الاسلام و اذا ناكحتموهم انهتك الحجاب بينكم و بين اللّه عزّ و جلّ ( تعبير شديدى است ) . « 3 » اگر بگوييم اسلام در آن زمان آنجا را فتح كرده بود و مشكل آنها اين بوده كه دشمن اهل بيت بوده‌اند در اين صورت به بحث ما مربوط است و اگر بگوييم اسلام هنوز به آنجا نرسيده بود و آنها غير مسلمان بوده‌اند ، در اين صورت روايت از بحث ما خارج است . * محمّد بن على بن الحسين ( صدوق ) باسناده عن الحسن بن المحبوب عن سليمان الحمّار قال : لا ينبغى للرجل المسلم منكم أن يتزوّج الناصبى ( مقابلهء مسلم با ناصبى دلالت دارد كه ناصبى مسلمان نيست ) و لا يتزوّج ابنته ناصبيّا ( ممكن است كسى بگويد كه « لا ينبغى » دلالت بر حرمت ندارد ولى از ذيل استفادهء حرمت مىشود ) و لا يطرحها عنده . « 4 » * قال : و قال النبى صلى الله عليه و آله : ( مرسلهء صدوق است و بين مرسلات صدوق كه « روى » مىگويد و بين آنجا كه نسبت قطعى مىدهد و « قال » مىگويد فرق است و اين مرسلات قدرت بيشترى دارد ) صنفان من امّتى لا نصيب لهم فى الاسلام الناصب لاهل بيتى حرباً و غال فى الدين مارق منه ( تير كه از كمان خارج مىشود به آن « مَرَقَ » مىگويند ) و من استحلّ لعن امير المؤمنين عليه السلام ( آيا كلام پيامبر است يا صدوق ؟ ) و الخروج على المسلمين و قتلهم حرمت مناكحته لانّ فيها الالقاء بالايدى الى التهلكة و الجهال يتوهّمون انّ كل مخالف ناصب و ليس كذلك ( ظاهراً از « من استحلّ » كلام صدوق است در كلام قدما اين خلطها متأسفانه وجود دارد ) . « 5 » طائفهء سوّم : فعل ائمّه رواياتى كه فعل ائمّهء عليهم السلام را بيان مىكند و مىتوان از اين احاديث حرمت را استفاده كرد منتهى در احاديث از طلاق صحبت شده كه فقط براى حفظ ظاهر بوده است . * و عن محمّد بن يحيى عن احمد بن محمّد عن ابن فضّال عن ابن بكير عن زرارة ( سند معتبر است ) عن ابى جعفر عليه السلام قال : كانت تحته امرأة من ثقيف ( از طايفهء بنى ثقيف ) و له منها ولد يقال له ابراهيم فدخلت عليها مولاة لثقيف ( كنيزى از طايفهء بنى ثقيف ) فقالت لها ( زن امام باقر عليه السلام ) : من زوجك هذا ؟ قال : محمّد بن على قالت : فان لذلك اصحاباً بالكوفة قوماً يشتمون السلف ( به خلفا بد مىگويند ) و يقولون و يقولون ( حرفهايى در مورد خلفا مىگويند ) قال : فخلّى سبيلها ( كأن جمله‌اى در تقدير است ، يعنى زن ثقفى بعد از شنيدن اين قضيّه ناراحت شد و نشان دهندهء اين است كه ناصبيّه بوده و وقتى كه امام احساس كرد كه زن ثقفى از اين كه اصحابش به خلفا بد مىگويند ناراحت شده است امام او را رها كرد ) قال : ( زراره ) فرأيته بعد ذلك قد استبان عليه ( شايد زن صفات خوب زيادى داشته است ولى به جهت اين نقطهء ضعف امام او را رها كرده و آثار ناراحتى در وجود امام ظاهر شده ) و تضعضع من جسمه شىءٌ قال : فقلت له : قد استبان عليك فراقها قال : و قد رأيت ذلك ؟ قال : قلت : نعم . « 6 »

--> ( 1 ) ح 16 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر . ( 2 ) . ح 3 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر . ( 3 ) ح 12 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر . ( 4 ) ح 13 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر . ( 5 ) ح 14 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر . ( 6 ) ح 6 ، باب 10 از ابواب ما يحرم بالكفر .