به هر حال بخش‌هاى مختلف اين نامه ناظر به ادعاهاى واهى و بىاساس معاويه است از جمله : 1 . معاويه در نامهء خود مىگويد ما فرزندان عبد مناف قرن‌ها در صلح و صفا با هم مىزيستيم تا اينكه كارهاى شما ميان ما تفرقه ايجاد كرد . امام عليه السلام به او پاسخ مىگويد كه آنچه ميان ما جدايى افكنده اسلام ما و بقاى شما بر كفر و نفاق است . 2 . معاويه در نامهء خود به كشته شدن طلحه و زبير و تبعيد عايشه از بصره به مدينه اشاره مىكند . امام عليه السلام در پاسخ او تنها به اين قناعت مىكند كه اين ماجرا ارتباطى با تو ندارد اشاره به اينكه من حاكم مسلمانانم و براى ادارهء حكومت اسلامى و رفع نابسامانى ، من بايد تصميم بگيرم . 3 . معاويه در بخش ديگرى از نامه‌اش امام را تهديد به جنگ مىكند و امام برمىآشوبد و مىفرمايد : به جاى اينكه تو به سوى من آيى من به سوى تو مىآيم گويا شجاعت‌هاى بىنظير مرا در ميدان‌هاى جنگ‌هاى اسلامى و ضرباتى كه بر برادر و جد و دايى تو وارد ساختم فراموش كردى . 4 . در پايان نامه به مطالبى كه معاويه دربارهء قتلهء قاتلان عثمان آورده اشاره مىكند و به او مىفرمايد : تو بايد نخست بيعت من را بپذيرى بعد دربارهء قتلهء عثمان از من درخواست كنى تا من دربارهء آنان تصميم بگيرم . كوتاه سخن اينكه نامه در عين فشردگى به نكات تاريخى مهمى اشاره دارد كه حقانيت امام و بطلان سخنان معاويه را به وضوح ثابت مىكند . * * *