مار عجين شده بود براى آن است كه هدف اشعث اين بود كه قلب امام عليه السّلام را براى رسيدن به يك غرض دنيوى به خود معطوف دارد . ( گاه گفته مىشود او با يكى از مسلمانان به ناحق بر سر آب و ملكى نزاع داشت و پرونده اين مخاصمه به دادگاه على عليه السّلام رسيده بود . شايد اين مرد كور باطن مىخواست از اين طريق دل امام عليه السّلام را به خود متوجّه كند و رأى او را بخرد ؛ ولى امام عليه السّلام با چشم ملكوتىاش باطن حلوا را ديد ؛ باطنى كه همچون زهر مار بود ، زيرا قصد رشوه در آن نهفته شده بود ) . واژهء « ملفوفة » گرچه از ريشهء « لفّ » به معناى پيچيدن گرفته شده و در اينجا اشاره به ظرفى است كه در پارچه‌اى پيچيده شده بود ؛ ولى چون امام عليه السّلام مىفرمايد اين ملفوفه در ظرفى قرار داشت و سپس واژهء معجونه را بر آن عطف مىكند . اين احتمال وجود دارد كه ملفوفه نامى براى نوعى از حلوا بوده كه در كوفه حلواى مرغوب و مورد علاقه مردم شناخته مىشد . « 1 » بعضى از شارحان نهج البلاغه احتمال داده‌اند واژهء « قئ » به معناى زهر مار است نه استفراغ او ، زيرا همچون استفراغ آن را از دهان خود بيرون مىريزد و تناسب مقام نيز همين را اقتضا مىكند همان‌گونه كه در عرف مىگويند فلان غذا همچون زهرمار بود . سپس امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن مىافزايد : « به او گفتم : آيا اين هديه است يا زكات يا صدقه ؟ كه اين هردو بر ما اهل بيت حرام است . او گفت : نه اين است و نه آن ؛ ولى هديه است » ؛ ( فقلت : أصلة ، أمّ زكات ، أمّ صدقة ؟ فذلك محرّم علينا أهل البيت ! فقال : لا ذا و لا ذاك ، و لكنّها هديّة ) . به يقين زكات بر تمام بنى هاشم حرام است و صدقه كه اشاره به انفاقهاى

--> ( 1 ) . شيخ محمد عبده در شرح نهج البلاغهء خود به اين معنا اشاره كرده و مىگويد : ملفوفه نوعى از حلوا بوده است كه اشعث بن قيس به عنوان هديه خدمت امام عليه السّلام برد .