كارى كه هيچ وجدانى اجازهء آن را نمىدهد . اين همان چيزى است كه در دعاى پرمحتواى افتتاح در ماه مبارك رمضان مىخوانيم : « يا ربّ ، إنّك تدعونى فأولّى عنك ، و تتحبّب الىّ فاتبغّض اليك ، و تتودّد الىّ فلا اقبل منك ، كانّ لى التّطوّل عليك ، فلم يمنعك ذلك من الرّحمة لى و الإحسان الىّ ، و التّفضّل علىّ بجودك و كرمك ؛ پروردگارا ! تو مرا فرامىخوانى ولى من از تو روى مىگردانم ، تو به من محبّت مىكنى ؛ ولى من با تو دشمنى مىورزم ، تو به من دوستى مىكنى ؛ ولى من پذيرا نمىشوم ، گويا منّتى بر تو دارم ؛ ولى اين احوال تو را از رحمت و احسان و تفضّل به جود و كرمت نسبت به من باز نمىدارد » . در ادامه مىافزايد : « بزرگ و بلند مرتبه است خدايى كه با آن‌همه قدرت و قوت ، اين‌قدر كريم است ؛ ولى تو با اين حقارت و ضعف اين اندازه بر معصيت او جسور هستى در حالى كه در پناه پرده‌پوشى او قرار دارى و در فراخناى فضل و رحمتش در حركت هستى » ؛ ( فتعالى من قويّ ما أكرمه ! و تواضعت من ضعيف ما أجرأك على معصيته ! و أنت في كنف « 1 » ستره مقيم ، و في سعة فضله متقلّب ! ) . اشاره به اينكه افراد قوى و نيرومند اگر راه خشونت را پيش گيرند جاى تعجّب نيست . تعجب در اين است كه فرد ضعيف و زبون و ناتوانى در اين راه گام نهد ؛ ولى خداوند با آن‌همه قدرت و عظمت نهايت محبّت را دارد و اين انسان با اين همه ضعف و ناتوانى ، اين‌همه جرأت و جسارت بر معصيت از خود نشان مىدهد در حالى كه لحظه‌اى فضل و رحمت الهى از او قطع نمىشود و اين به راستى عجيب است ! سپس مىافزايد : « ( با اين همه نافرمانى ) تو را از فضل خويش باز نداشته و پرده گناهانت را ندريده است ، بلكه حتى يك چشم برهم زدن از لطف او دور نشده‌اى ، يا در نعمتى قرار دارى كه براى تو فراهم ساخته و يا در گناهى كه پرده

--> ( 1 ) . « كنف » از ريشهء « كنف » بر وزن « حرف » به معناى محفوظ داشتن است .