آرى با اين همه گناه كه دارى اين‌گونه به تو محبّت دارد ، حال دربارهء او چه فكر مىكنى اگر اطاعتش مىكردى ؟ به خدا سوگند اگر اين وضعى كه تو با خدا دارى ( كه پيوسته عصيانش مىكنى و او همواره لطف و محبّت مىكند ) درميان دو نفر كه در نيرو و توان مساوى بودند وجود داشت تو نخستين كسى بودى كه خود را به سبب اخلاق ناپسند و كردار بد ، محكوم و نكوهش مىكردى ( به يقين اگر اين وضع ميان مولا و عبد باشد به طريق اولى نكوهيده‌تر است ) . شرح و تفسير از او رحمت و از تو عصيان ؟ ! امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه ، انسانها را به داورى بر خويشتن دعوت مىكند ، و دلايل محكوميت او را بر مىشمرد . از جمله اينكه او از يك‌سو پيوسته در طريق نافرمانى گام مىنهد ؛ ولى از سوى ديگر خداوند ، همواره فضل و رحمتش را بر او فرومىريزد . مىفرمايد : « خوب تصوّر كن در همان هنگام كه تو از خداى خود روى مىگردانى او ( با دادن انواع نعمتها ) به تو روى مىآورد او تو را به عفو و بخشش خويش فرامىخواند و در زير پوشش فضل و رحمتش قرار مىدهد در حالى كه تو همچنان به او پشت كرده و به غير او روى مىآورى » ؛ ( و تمثّل « 1 » في حال تولّيك عنه إقباله عليك ، يدعوك إلى عفوه ، و يتغمّدك « 2 » بفضله ، و أنت متولّ عنه إلى غيره ) . راستى اسف‌بار و شرم‌آور است كه انسان مولاى كريمى داشته باشد كه همواره انواع نعمتهايش شامل حال او گردد ؛ ولى او پيوسته از او روى بگرداند ،

--> ( 1 ) . « تمثّل » - همان‌طور كه در خطبه قبل نيز اشاره شد - از ريشهء « مثول » بر وزن « حلول » به معناى مجسم ساختن گرفته شده است . ( 2 ) . « يتغمّد » در اصل از ريشهء « غمد » بر وزن « هند » به معناى غلاف شمشير گرفته شده و « تغمّد » به معناى در غلاف كردن است . سپس به معناى فراگرفتن و پوشاندن به كار رفته است و در جملهء بالا نيز به همين معناست كه « فضل خداوند تو را فراگرفته ، پوشانده است » .