الشيخ ناصر مكارم الشيرازي

377

پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى )

بخش دوم و تمثّل في حال تولّيك عنه إقباله عليك ، يدعوك إلى عفوه ، و يتغمّدك بفضله ، و أنت متولّ عنه إلى غيره ، فتعالى من قويّ ما أكرمه ! و تواضعت من ضعيف ما أجرأك على معصيته ! و أنت في كنف ستره مقيم ، و في سعة فضله متقلّب . فلم يمنعك فضله ، و لم يهتك عنك ستره ، بل لم تخل من لطفه مطرف عين في نعمة يحدّثها لك ، أو سيّئة يسترها عليك ، أو بليّة يصرفها عنك ! فما ظنّك به لو أطعته ! و ايّم اللّه لو أنّ هذه الصّفة كانت في متّفقين في القوّة ، متوازيين في القدرة ، لكنت أوّل حاكم على نفسك بذميم الأخلاق ، و مساويء الأعمال . ترجمه خوب تصوّر كن در همان هنگام كه تو از خداى خود روى مىگردانى او ( با دادن انواع نعمتها ) به تو روى مىآورد او تو را به عفو و بخشش خويش فرا مىخواند و در زير پوشش فضل و رحمتش قرار مىدهد در حالى كه تو همچنان به او پشت كرده و به غير او روى مىآورى . بزرگ و بلندمرتبه است خدايى كه با آن همه قدرت و قوت ، اين قدر كريم است ؛ ولى تو با آن حقارت و ضعف اين اندازه بر معصيت او جسور هستى در حالى كه در پناه پرده‌پوشى او قرار دارى و در فراخناى فضل و رحمتش در حركت هستى ( با اين همه نافرمانى ) تو را از فضل خويش باز نداشته و پردهء گناهانت را ندريده است ، بلكه حتى يك چشم بر هم زدن از لطف او دور نشده‌اى ، يا در نعمتى قرار دارى كه براى تو فراهم ساخته و يا در گناهى كه پرده بر آن افكنده و يا بلا و مصيبتى كه از تو دور نموده است .