اسلامى ، امتى است معتدل و پيروان راستين اسلام و قرآن از افراطها و تفريطها دورند ؛ ولى متأسفانه بعضى از افراد نادان يا مغرض و مخالف اسلام به سراغ افراط و تفريطها مىروند و گاه مىكوشند به آن صيغهء اسلامى بدهند . بعضى به عنوان اينكه اسلام استفاده از طيّبات را مباح شمرده ، به زندگى تجمّلى روى مىآورند و گاه به زندگى سليمان و جلال و جاه و حشمت او كه در قرآن آمده استدلال مىكنند . گروه ديگر راه تفريط را پيش‌گرفته ، درها را به روى خود بسته ، به گوشه‌گيرى و انزواطلبى و تحريم حلال خدا بر خود روى مىآورند و هردو گروه از صراط مستقيم اسلام دورند ؛ قرآن مجيد مىگويد كه عالمان بنى اسرائيل به قارون چنين گفته‌اند : « « وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ » ؛ بر آنچه خدا به تو داده سراى آخرت را بطلب و بهره‌ات را از دنيا فراموش مكن و همان گونه كه خدا به تو نيكى كرده نيكى كن و هرگز در زمين در جستجوى فساد مباش » . « 1 » به يقين اگر قارون و قارونها اين دستورات چهارگانه را به كار مىبستند و بهرهء خويش را از دنيا فراموش نمىكردند و مواهب مادى را وسيلهء نيل به سعادت آخرت قرار مىدادند و به جاى فساد در روى زمين به كمك مستضعفان بر مىخاستند ، هرگز مشمول غضب الهى نمىشدند . در حديث معروفى از امام باقر عليه السّلام آمده است : « ليس منّا من ترك دنياه لآخرته و لا آخرته لدنياه ؛ كسى كه دنياى خود را به جهت آخرت از دست دهد از ما نيست . همچنين كسى كه آخرت خود را براى دنيا از دست دهد » . « 2 »

--> ( 1 ) . قصص ، آيهء 77 . ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 17 ، ص 76 ، كتاب التجارة ، ابواب مقدّماتها ، باب 28 ، ح 1 .