عاصم خواند كه نشان مىدهد مرحوم سيّد رضى سخنان امام را به صورت گزينشى نقل كرده است و در پايان آن چنين مىگويد : سخنان امام در عاصم مؤثّر افتاد ، برخاست آن عباى خشن را از تن درآورد و لباس مناسبى به تن كرد و برنامهء سابق را تغيير داد . ابن ابى الحديد بر اين نكته تأكيد دارد كه موضوع اصلى بحث « علاء بن زياد » نبوده ؛ بلكه شخص معروفى به نام « ربيع بن زياد » بوده است كه بخشى از خراسان را فتح كرد و عمر دربارهء او گفت : « مردى را به من نشان بدهيد كه هنگامى كه امير است گويى امير نيست و هنگامى كه امير نيست گويى امير است » . در ادامهء اين سخن مىنويسد : « زياد بن ابيه به ربيع بن زياد ( كه از طرف او والى بخشى از خراسان شده بود ) چنين نوشت كه معاويه به تو دستور مىدهد تمام درهم و دينارهاى بيت المال و غنائم جنگى را بر لشكريان تقسيم كن . ربيع در جواب گفت : من دستور خدا را پيش از دستور معاويه يافته‌ام ( بايد همچون پيامبر اكرم و على عليه السّلام بين همه تقسيم كنم ) سپس سفارش كرد در ميان مردم صدا بزنند فردا براى گرفتن غنائم جمع شويد . آنگاه خمس غنائم را ( كه بدون جنگ به دست آمده بود ) برداشت و بقيه را در ميان مسلمانان تقسيم كرد . سپس از خدا خواست كه به عمر او پايان دهد ( زيرا حاضر نبود با تشكيلات معاويه همكارى كند ) دعاى او مستجاب شد و پيش از فرارسيدن روز جمعه چشم از اين جهان فرو بست . « 1 » نكته‌ها 1 . افراط و تفريط در همه چيز نكوهيده است همان‌گونه كه قرآن مجيد مىگويد : « وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً » « 2 » امت

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، ج 11 ، ص 36 - 37 . ( 2 ) . بقره ، آيهء 143 .