و نشر الرّياح برحمته و وتّد « 1 » بالصّخور « 2 » ميدان « 3 » أرضه ) . تعبيرات بالا هر كدام ناظر به يك يا چند آيهء قرآنى است : جملهء « فطر الخلائق بقدرته » ناظر است به آيهء « فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » كه در چندين سورهء قرآن آمده « 4 » و جملهء « نشر الرّياح برحمته » ناظر است به آيهء « وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ » « 5 » ، او كسى است كه بادها را بشارت دهنده در پيشاپيش ( باران ) رحمتش فرستاد ) » . جملهء سوّم اشاره دارد به آيهء شريفهء « وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ » ، در زمين كوههاى افكند تا شما را نلرزاند » . « 6 » با توجّه به آنچه در معنى « فطر » گفته شد ، آفرينش را تشبيه به شكافتن پردهء ظلمانى عدم كرده ، پرده‌اى كه يكپارچه و منسجم و خالى از هر گونه شكاف است ، ولى قدرت بىپايان حق آن را مىشكافد و مخلوقات را از آن بيرون مىفرستد و اين چيزى است كه جز از قدرت او ساخته نيست . دانشمندان ، امروز در اين مسأله اتّفاق نظر دارند كه محال است ما بتوانيم چيزى از عدم به وجود آوريم ، يا از وجود به ديار عدم بفرستيم ، آنچه در قدرت ماست همان تغيير شكل موجودات است و بس !

--> ( 1 ) « وتّد » از مادّهء « وتد » ( بر وزن وقت ) به معناى ثابت كردن چيزى است و لذا به ميخ كه در اشياء ثابت مىشود و آنها را نيز ثبات مىبخشد « وتد » ( بر وزن سبد ) و گاه « وتد » ( بر وزن وقت ) مىگويند . ( 2 ) « صخور » جمع صخرة به گفتهء « لسان العرب » به معناى سنگ بزرگ و سخت است . ( 3 ) « ميدان » از مادّهء « ميد » ( بر وزن صيد ) است كه به معناى تحرّك و اضطراب است و « ميدان » ( بر وزن ضربان ) نيز به همين معنى است و « ميدان » ( بر وزن حيران ) به معناى فضاى وسيع است و جمع آن ميادين مىباشد . ( 4 ) سورهء يوسف ، آيهء 101 - سورهء ابراهيم ، آيهء 100 - سورهء فاطر ، آيهء 35 و . . . ( 5 ) سورهء اعراف ، آيهء 57 . ( 6 ) سورهء نحل ، آيهء 15 .