تعبير به رحمت ، در مورد وزش بادها تعبيرى است گيرا و جذّاب كه با لطافت نسيم و وزش باد و آثار مختلف آن مانند حركت ابرها به سوى زمينهاى تشنه ، تلقيح و بارور ساختن گياهان ، تلطيف و جابجايى هوا ، حركت كشتيها ، تعديل درجهء گرما و سرماى هوا و بركات فراوان ديگر ، بسيار سازگار است . امّا اين كه چگونه كوهها و صخره‌ها از لرزش زمين جلوگيرى مىكنند ، دانشمندان پيشين با اعتقاد به سكون زمين ، تفسيرهايى براى آن داشته‌اند كه امروز قابل قبول نيست . بلكه تفسيرهاى روشنترى در دست داريم كه هم با حقايق مسلّم علمى سازگار است و هم با آيات قرآنى و روايات هماهنگ ، زيرا : 1 - وجود كوهها بر سطح زمين سبب مىشود كه اثر جزر و مدّ كه نتيجهء جاذبهء ماه و خورشيد است در خشكيها به حد اقل برسد . اگر سطح زمين را خاكهاى نرم فرا گرفته بود ، جزر و مدّى همچون درياها در آن به وجود مىآمد و قابل سكونت نبود . 2 - ريشه‌هاى كوهها در زير خاكها به هم پيوسته است و همچون زرهى گرداگرد زمين را گرفته و اگر آنها نبودند ، فشارهاى داخلى ناشى از گازهاى درونى و موادّ مذاب دائما مناطق مختلف را به حركت در مىآورد و آرامشى وجود نداشت . هم اكنون گهگاه فشارها كه زياد از حدّ مىشود ، زلزله‌هاى ويرانگرى به وجود مىآيد و اگر كوهها نبودند اين زلزله‌ها دائمى بود . 3 - كوهها همچون دندانه‌هاى يك چرخ ، پنجه در قشر هواى اطراف زمين افكنده و آن را با خود حركت مىدهند . اگر سطح زمين صاف بود ، حركت سريع دورانى زمين به دور خود سبب برخورد دائمى با قشر هوا مىشد ، از يك سو دائما طوفانهاى شديد همه جا را در هم مىكوبيد و از سوى ديگر حرارت فوق العاده‌اى بر اثر اين تماس پيدا مىشد كه زندگى براى انسان مشكل بود . به اين ترتيب « صخور » ( كوهها ) « ميدان » ( حركات نامنظم و شديد ) زمين را