پايان نمىپذيرد » و به تعبير ديگر هر قدر زمان بگذرد و پژوهشگران دانشمند در بارهء اسرار آن بيشتر بينديشند ، اسرار تازه‌اى را از اين كتاب آسمانى كشف مىكنند ، اضافه بر اين ، زيباييها و شگفتيهاى آن همچنان به طراوت خود باقى است و هرگز كهنه نمىشود ، به همين دليل همهء ما اين حقيقت را با تجربه دريافته‌ايم كه هرگز از خواندن و تكرار آن خسته و ملول نمىشويم . دليل اين مطلب يك نكته است و آن اين كه قرآن كلام خداست و كلام خدا همچون ذات پاكش نامحدود و بىانتها است ، كلام مخلوق نيست كه همچون فكر و عقل او محدود باشد ، بعلاوه چون مخاطبين قرآن همهء انسانها تا دامنهء قيامتند ، خداوند سهمى براى هر كدام در اسرار اين كتاب آسمانى قرار داده است . اين سخن را با حديث پر معنايى از امام صادق ( ع ) پايان مىبريم ، در اين حديث از امام « على بن موسى الرضا » ( ع ) نقل شده كه : مردى از امام صادق ( ع ) پرسيد : « ما بال القرآن لا يزداد على الدّرس و النّشر الّا غضاضة ، چرا قرآن بر اثر كثرت انتشار و تكرار تلاوت و تدريس ، كهنه نمىشود ، بلكه هر روز شاداب‌تر است » ؟ امام در پاسخ فرمود : « لانّ اللّه تبارك و تعالى لم يجعله لزمان دون زمان و لا لناس دون ناس فهو فى كلّ زمان جديد و عند كلّ قوم غضّ الى يوم القيامة ، زيرا خداوند متعال آن را براى زمان معين يا گروه خاصّى قرار نداده ( و مخاطبين آن تمام انسانها در طول تاريخند ) ، به همين دليل در هر زمان تازه است و تا روز قيامت نزد هر قومى با طراوت و شاداب مىباشد » . « 1 »

--> ( 1 ) ميزان الحكمه ، جلد 8 ، صفحهء 70 ( بحار الانوار ، جلد 92 ، صفحهء 15 ) .