براى ما پيش آيد كه بيانى در رابطه با آن ، در كتاب اللّه و يا سنّت رسول اللّه ( ص ) باشد ، هرگز براى ما شايسته نيست كه از كتاب و سنّت فراتر رويم و امّا مسائلى كه براى ما پيش مىآيد و در كتاب اللّه و سنّت پيامبر از آن خبرى نيست ، ما به رأى خود اخذ مىكنيم . گفتم : اين كار درستى نيست كه انجام داده‌اى ! چرا كه خداوند متعال مىفرمايد : « ما هيچ چيزى را در كتاب ( قرآن ) فروگذار نكرده‌ايم » ، و نيز فرموده : « قرآن را براى تبيين همه چيز نازل كرديم » ، به عقيدهء تو اگر كسى عمل به اوامر الهى كند و از نواهى او خوددارى كند ، آيا وظيفه‌اى بر او هست كه اگر انجام ندهد خدا او را عذاب كند يا اگر انجام دهد به او پاداش عطا نمايد ؟ گفت : چگونه ممكن است پاداش بر چيزى دهد كه امر به آن نكرده يا مجازات نسبت به چيزى كند كه نهى از آن ننموده است ؟ گفتم : اصولا چگونه ممكن است مسائلى پيش آيد كه حكم آن در كتاب اللّه و سنّت پيامبر نباشد ؟ گفت : فرزند برادرم ! در حديثى از عمر بن خطاب آمده كه : در ميان دو نفر داورى كرد ، كسى كه از همه به او نزديكتر بود گفت : اى امير مؤمنان ! راه صحيح را پيمودى . عمر با تازيانه‌اى كه در دست داشت بر او زد و گفت : « مادرت به عزايت بنشيند ! به خدا سوگند خود عمر نمىداند راه صواب رفته يا خطا ! اين رأيى بود كه به اجتهاد خودم گفتم ، مرا در پيش روى خودم مدح نگوييد » ! من به او گفتم : من هم حديثى براى تو نقل مىكنم ، گفت : بگو ببينم ! گفتم : پدرم اين حديث را از « على بن ابي طالب » برايم نقل كرد كه قضات سه طايفه‌اند ، دو طايفه اهل هلاكتند و يك طايفه اهل نجات ، امّا آن دو گروه كه هلاك مىشوند گروهى هستند كه عمدا قضاوت ظالمانه مىكنند و يا اجتهاد مىكنند و راه خطا مىروند ، و اهل نجات كسى است كه به امر الهى عمل كند .