مىگويد : « وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ » ، و دعوت كافران جز در ضلالت و گمراهى نخواهد بود » . « 1 » در بارهء حقيقت بدعت و انگيزه‌ها و نتايج آن ، بحثى داريم كه در نكته‌ها خواهد آمد . در چهارمين وصف كه در حقيقت نتيجهء اوصاف پيشين است ، مىفرمايد : « چنين كسى مايهء انحراف كسانى است كه فريبش را خورده‌اند » ( فهو فتنة لمن افتتن به ) . همان كسانى كه بر اثر خوش‌باورى يا فريب ظاهر خوردن ، به او دل مىبندند و او را مقتدا و پيشواى خود مىپندارند و به او اعتماد مىكنند ، بديهى است آن كس كه دلبستهء بدعتها و دعوت كنندهء به ضلالتهاست ، مايهء گمراهى گروههاى زيادى مىشود . در پنجمين و ششمين توصيف چنين كسانى مىافزايد : « او هم خودش از طريق هدايت پيشينيان گمراه شده و هم گمراه كنندهء كسانى است كه در زندگى او يا پس از مرگش به او اقتدا مىكنند » ( ضالّ عن هدى من كان قبله ، مضلّ لمن اقتدى به في حياته و بعد وفاته ) . منظور از « من كان قبله » پيامبران و اوصياى بر حقّ آنان است ، اشاره به اين كه راه هدايت از پيش روشن شده و عذرى براى پوييدن راه ضلالت وجود ندارد ، با اين حال راه پر نور هدايت را رها ساخته و در كوره راه تاريك ضلالت فرو افتاده است . از همه اسفبارتر اين كه اين گونه اشخاص ، تنها در حياتشان مايهء گمراهى نيستند ، بلكه بعد از وفات نيز تا قرنها و تا هزاران سال در گمراهى گمراهان سهيم و شريكند ، زيرا طبق حديث معروف نبوى « من سنّ سنّة حسنة عمل بها من بعده كان له اجره و مثل اجورهم من غير ان ينقص من اجورهم شيئا ، و من سنّ

--> ( 1 ) سورهء رعد ، آيهء 14 .