سنّة سيّئة فعمل بها بعده كان عليه وزره و مثل اوزارهم من غير ان ينقص من اوزارهم شيئا ، كسى كه سنّت حسنه‌اى بگذارد كه بعد از او به آن عمل شود ، هم اجر خودش را مىبرد و هم مانند اجر كسانى كه به آن عمل كرده‌اند ، بىآن كه از اجر آنها چيزى كم كند ، و كسى كه سنّت بدى بگذارد و بعد از او به آن عمل شود ، بار سنگين گناه آن را بر دوش مىكشد و هم بار گناه كسانى كه به آن عمل كرده‌اند ، بىآن كه چيزى از گناهان آنها كم كند » . « 1 » اين تعبير هشدار مهمّى است به افرادى كه در راه بدعتها گام بر مىدارند و پايه‌گذار ضلالتها هستند كه بدبختى آنها منحصر به دوران حياتشان نيست ، گاه تا هزاران سال بعد از آن بايد كفّارهء اعمال خويش را بدهند . على ( ع ) در خطبهء 164 نيز تعبير تكان دهندهء ديگرى دارد ، مىفرمايد : « و انّ شرّ النّاس عند اللّه امام جائر ضلّ و ضلّ به فامات سنّة ماخوذة و احيى بدعة متروكة ، بدترين مردم نزد پروردگار پيشواى ستمگرى است كه هم خودش گمراه شده و هم مردم به وسيلهء او به گمراهى كشيده شده‌اند ، سنّتهاى نيكوى پيشين را از بين برده و بدعتهاى متروك و فراموش شده را زنده كرده است » . در هفتمين و هشتمين توصيف كه نتيجهء مستقيم توصيفهاى سابق است ، مىفرمايد : « او بار گناهان كسانى را كه گمراه ساخته به دوش مىكشد و همواره در گرو گناهان خويش است » ( حمّال خطايا غيره ، رهن بخطيئته ) . اين سخن يك بيان تعبّدى نيست ، بلكه كاملا منطقى است . چرا كه هر گونه معاونت و كمك به گناه سبب شركت در آن گناه است ، و از آن جا كه پيروان اين پيشوايان گمراه با ارادهء خويش اين راه را پيمودند چيزى از گناهان آنها نيز كاسته نمىشود .

--> ( 1 ) « ميزان الحكمه » ، جلد 4 ، صفحهء 566 - مضمون حديث در روايات متعدّد و كتب بسيار آمده است .