نيز در روايت ديگرى مىفرمايد : خاك سرزمين شما بدبوترين خاك شهرهاى خداست ! از همه ، به آب نزديكتر و از همه شهرها از آسمان دور تر است و « نه عشر » بديها در محيط شماست . كسى كه در آنجا گرفتار مىشود به سبب گناهش مىباشد و آن كس كه از آن بيرون مىآيد به خاطر عفو و رحمت خداست . گويا مىبينم كه آب ، تمام شهر شما را فرا گرفته و پوشانيده است و جز كنگره‌هاى مسجدتان همانند سينهء پرنده‌اى بر درياى موّاج و عميق ، چيزى ديده نمىشود . بايد توجّه داشت كه روايت نخست تفاوت چندانى با آنچه در روايت سابق آمد ندارد تفاوت آن در اين است كه با قسم شروع مىشود و با صراحت از غرق اين شهر سخن مىگويد و در مورد پيدا بودن مسجد آن از زير آب تشبيه ديگرى بر تشبيه سابق مىافزايد و مىفرمايد : « به خدا سوگند سرزمينتان زير آب غرق مىشود ، گويى من به ( بالاترين نقطه ) « مسجد » آن مىنگرم كه همچون سينهء كشتى يا « شترمرغى » است كه خود را به زمين چسبانيده است » ( و ايم اللّه لتغرقنّ بلدتكم حتّى كانّى انظر الى مسجدها كجؤجؤ سفينة او نعامة جاثمة « 1 » ) . در روايت دوّم تفاوت بسيار كمتر است فقط به جاى تشبيه سينهء كشتى ، تشبيه به سينهء پرنده آمده است . مىفرمايد : « همانند سينهء پرنده‌اى كه روى آب دريا نشسته باشد » ( كجؤجؤ طير في لجّة « 2 » بحر ) .

--> ( 1 ) « جاثمه » از مادهء « جثوم » در اصل به معناى جمع شدن و با سينه بر زمين قرار گرفتن است و به افرادى كه بر زمين قرار گرفته‌اند و حركت نمىكنند يا كسل و خواب‌آلودند ، اين واژه اطلاق مىشود . ( 2 ) « لجّه » به معناى آب وسيع و عميق و « موّاج » است و در اصل به معناى رفت و آمد چيزى است و به همين جهت به درياى « موّاج » « لجّه » گفته مىشود و به افرادى كه پافشارى بر چيزى دارند « لجوج » اطلاق مىشود و گاه به « موج » دريا نيز اطلاق مىشود .