وسيلهء بازوهايش از چشمش دفاع مىكند » . بعضى « محمّد بن حنيفيّه » را متّهم مىكنند كه او بعد از امام حسين ( ع ) دعوى امامت داشت و يا حتّى دعوى مهدويّت ! ولى مرحوم « شيخ مفيد » در اين زمينه سخن روشنى دارد ، مىگويد : « محمّد حنفيّه » هرگز ادّعاى امامت نكرد و كسى را به سوى خود فرا نخواند ( بلكه ديگران چنين نسبتهايى به او داده‌اند و مدّعى امامت و يا مهدويّت او بوده‌اند و طايفهء « كيسانيّه » جزء چنين مدّعيانى محسوب مىشوند » . « محمّد حنفيّه » در سال 81 هجرى در سنّ شصت و پنج سالگى دار فانى را وداع گفت . در بارهء محل دفن او اختلاف است ، بعضى مىگويند در « طائف » بدرود حيات گفت و در همان جا دفن شد و بعضى مىگويند در « بقيع » به خاك سپرده شد و گاه محلّ وفات او را كوه « رضوى » در نزديكى مدينه دانسته‌اند . « 1 » يكى از نشانه‌هاى جلالت مقام او اين است كه امام حسين ( ع ) هنگامى كه مىخواست از مدينه به سوى مكّه حركت كند او را وصى و نمايندهء خود در مدينه قرار داد تا اخبار آن جا را به او برساند و وصيتنامهء معروف خود را كه در مقاتل آمده ، به او سپرد . 2 - مهمترين شرط پيروزى بر دشمن از آيات قرآن مجيد و روايات اسلامى به خوبى استفاده مىشود كه اساس پيروزى در كارها صبر و استقامت و پايمردى است . قرآن سربازان پيروز كه حتّى با نابرابرى فاحش نسبت به دشمن ، مشمول نصرت الهى مىشوند را با همين صفت توصيف كرده ، مىفرمايد : « إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ » ،

--> ( 1 ) رجال « مامقانى » ، « سفينة البحار » و « مفتاح السّعادة » و « شرح ابن ابى الحديد » .