هر گاه بيست نفر با استقامت از شما باشند بر دويست نفر غلبه مىكنند و اگر صد نفر باشند بر هزار نفر از كسانى كه كافر شدند پيروز مىگردند چرا كه آنها گروهى هستند كه نمىفهمند » . « 1 » در كلمات قصار نهج البلاغه مىخوانيم : « و عليكم بالصّبر فانّ الصّبر من الايمان كالرّأس من الجسد و لا خير في جسد لا رأس معه و لا فى إيمان لا صبر معه ، و بر شما باد كه صبر و استقامت كنيد ! زيرا صبر و استقامت نسبت به ايمان ، همچون سر است نسبت به بدن ، تنى كه سر با او نباشد فايده‌اى ندارد و همچنين است ايمانى كه صبر و استقامت با آن نباشد » ! « 2 » در خطبهء بالا نيز كرارا روى همين معنى تكيه شده است ، گاه مىفرمايد : « اگر كوهها تكان بخورند تو استقامت كن و از جاى تكان مخور ! » و گاه مىفرمايد : « قدمهايت را بر زمين ميخكوب كن ! » و بقيهء جمله‌ها نيز در واقع شاخ و برگى براى اين معناست ، زيرا دندانها را به هم فشردن ، جمجمهء خويش را به خدا عاريت دادن ، نصرت و پيروزى را از جانب خدا دانستن ، همهء اينها به انسان استقامت بيشتر مىبخشد و پايدارى فزونتر مىدهد و آنچه سبب شد كه مسلمانان در جنگهاى نابرابر با دشمنان در صحنه‌هاى مختلف پيروز شوند همين اصل بود ، اصلى كه بايد در نسل كنونى نيز زنده بماند تا شاهد پيروزيهاى بيشتر بر دشمنان اسلام گردند .

--> ( 1 ) سورهء انفال ، آيهء 65 . ( 2 ) كلمهء 82 ، از كلمات قصار نهج البلاغه .