همچنين خوارج برمىگردد ، اين احتمال نيز داده شده است كه به منافقين باز گردد و يا به همهء كسانى كه با حضرتش به مبارزه و مخالفت برخاستند . به هر حال در يك تشبيه دقيق و گويا مىفرمايد : « آنها بذر فجور را ( در سرزمين دل خويش و در متن جامعهء اسلامى ) افشاندند و با آب غرور و نيرنگ آن را آبيارى كردند و سرانجام ، بدبختى و هلاكت را كه محصول اين بذر شوم بود درو كردند » ( زرعوا الفجور « 1 » ، و سقوه الغرور « 2 » ، و حصدوا الثّبور « 3 » ) . اين درست مراحل سه‌گانه‌اى است كه امروز در بارهء زراعت گفته مىشود : « كاشت ، داشت و برداشت » و روشن است كه بذرهاى فجورى كه با غرور و نيرنگ آبيارى شود محصولى جز اين نخواهد داشت . سپس بار ديگر به بيان اوصاف آل محمد ( ص ) با تعبيرات صريح‌تر و آشكارترى باز مىگردد و مقام و الا و حقوق از دست رفتهء آنان را در عباراتى كوتاه و پر معنى - همان گونه كه راه و رسم آن حضرت است - بازگو مىكند . نخست مىفرمايد : « هيچ كس از اين امّت را با آل محمّد ( ص ) نمىتوان مقايسه كرد » ( لا يقاس بآل محمّد صلّى اللّه عليه و آله من هذه الامّة احد ) . دليل آن هم روشن است زيرا آنها به گفتهء صريح پيامبر در حديث ثقلين كه تقريبا همهء علماى اسلام آن را در كتابهاى خود آورده‌اند قرين قرآن و كتاب اللّه

--> ( 1 ) « فجور » از مادهء « فجر » به معنى ايجاد شكاف وسيعى در چيزى است و به همين جهت ، طلوع صبح را « فجر » مىگويند گويى نور صبح ، پردهء سياه شب را مىشكافد و به كارهاى نامشروع فجور گفته مىشود ، به خاطر آن كه پردهء ديانت را مىدرد . ( 2 ) « غرور » به معناى غفلت در حال بيدارى است و به معناى فريب و نيرنگ نيز آمده است و غرور ( به فتح غين ) به معناى هر چيزى است كه انسان را مىفريبد و غافل مىسازد و گاه تفسير به شيطان شده است چرا كه با وعده‌هاى دروغين ، مردم را مىفريبد . ( 3 ) « ثبور » از مادهء « ثبر » بر وزن صبر به معناى حبس كردن است و سپس به معناى هلاكت و فساد آمده است كه انسان را از رسيدن به هدف باز مىدارد .