شمرده شده‌اند و مىدانيم هيچ كس از امّت ، غير آنها ، قرين قرآن نيست . افزون بر اين ، آياتى همچون آيهء تطهير كه شهادت به معصوم بودن آنها مىدهد و آيهء مباهله كه بعضى از آنان را نفس پيامبر مىشمرد و آيات و روايات ديگر شاهد اين مدّعاست . بعلاوه علوم و دانشها و معارفى كه از آنان نقل شده با علوم و دانشهاى ديگران قابل مقايسه نيست . آيا نظير آنچه در همين نهج البلاغه آمده است و يا عشرى از اعشار آن از ديگران نقل شده است ، آيا مجموعه‌اى همچون صحيفهء سجّاديه و حتّى يك دعاى آن از ديگرى سراغ داريد ، احكام وسيع و گسترده‌اى كه از امام باقر و امام صادق - عليهما السلام - در بارهء جزييات دين نقل شده و مناظراتى كه از امام على بن موسى الرضا ( ع ) در ابواب مختلف عقايد دينى يا پيروان مذاهب ديگر ، در حالات آن امام نقل شده ، شبيه و مانندى در اين امت دارد ؟ در جملهء بعد سخنى مىفرمايد كه در حقيقت دليل جملهء قبل است . مىفرمايد : « آنها كه از خوان نعمت آل محمّد ( ص ) بهره گرفتند هرگز با خود آنان برابر نخواهند بود ! » ( و لا يسوّى بهم من جرت نعمتهم عليه ابدا ) . چه نعمتى از اين بالاتر كه اگر فداكارىهاى على ( ع ) نبود ديگران در زمرهء مسلمين وارد نمىشدند . تاريخ زندگى آن حضرت از داستان ليلة المبيت گرفته تا جريان جنگ بدر و احد و خندق و خيبر و مانند آن ، همه گوياى اين واقعيّت است . جايى كه پيامبر در بارهء او در آن جملهء معروف مىفرمايد : « ضربهء علىّ يوم الخندق افضل من عبادة الثّقلين » و در تعبير ديگرى : « لمبارزة علىّ ( ع ) لعمرو بن عبدودّ افضل من اعمال امّتى الى يوم القيامة » . « 1 » ضربه‌اى كه على ( ع ) در جنگ خندق بر پيكر عمرو بن عبدود ( در آن لحظهء

--> ( 1 ) مراجعه شود به احقاق الحق ، جلد 6 ، صفحهء 4 و جلد 16 ، صفحهء 402 . و به اعيان الشيعة ، جلد اوّل ، صفحهء 264 .