بخش چهارم زرعوا الفجور ، و سقوه الغرور ، و حصدوا الثّبور ، لا يقاس بآل محمّد صلّى اللّه عليه و آله من هذه الامّة احد ، و لا يسوّى بهم من جرت نعمتهم عليه ابدا . هم اساس الدّين ، و عماد اليقين . اليهم يفيء الغالي ، و بهم يلحق التّالي . و لهم خصائص حقّ الولاية ، و فيهم الوصيّة و الوراثة ، الآن اذ رجع الحقّ الى اهله و نقل الى منتقله ! ترجمه آنها بذر فجور را افشاندند و با آب غرور و نيرنگ ، آن را آبيارى كردند و سرانجام ، بدبختى و هلاكت را درو نمودند . هيچ كس از اين امّت را با آل محمّد ( ص ) نمىتوان مقايسه كرد و آنها كه از نعمت آل محمد ( ص ) بهره گرفتند با آنان برابر نخواهند بود ، چرا كه آنها اساس دين و ستون استوار بناى يقينند . غلوّ كننده ، به سوى آنان باز مىگردد و عقب مانده به آنان ملحق مىشود و ويژگيهاى ولايت و حكومت ، از آن آنهاست و وصيّت و وراثت ( پيامبر ) تنها در آنهاست ، ولى هم اكنون كه حق به اهلش بازگشته و به جايگاه اصلىاش منتقل شده ( چرا كوتاهى و سستى مىكنند و قدر اين نعمت عظيم را نمىشناسند ؟ ) . شرح و تفسير هيچ كس با آنان برابرى نمىكند ! با توجّه به اين كه اين خطبه بعد از جنگ صفّين ايراد شده است چنين به نظر مىرسد كه ضميرها در جمله‌هاى سه‌گانهء آغاز اين بخش ، به اصحاب معاويه و