آنان ، نمىتواند بر عهده بگيرد ، به خصوص اين كه رهبرى آنها مربوط به زمان خاصى نبوده است و به تمام تاريخ بشريّت نظر داشته است ( در بحث علم غيب پيامبر و پيشوايان معصوم نيز گفته‌ايم كه بخشى از علم غيب ، اساس رهبرى آنان را تشكيل مىدهد و بدون آن ، امر رهبرى ناقص خواهد بود ) . « 1 » در جملهء دوّم نشان داده شده كه آنها پناهگاه امر الهى هستند . آيا منظور از امر در اين جا تنها اوامر تشريعى است يا اوامر تكوينى را نيز شامل مىشود ، ظاهر جمله‌هاى قبل و بعد نشان مىدهد كه اين جمله نظر به فرمانهاى تشريعى خداوند دارد كه مردم در كسب اين اوامر و اطاعت از آنها بايد به پيشوايان معصوم از اهل بيت پيامبر پناه ببرند . جملهء سوّم ، آنها را صندوقچهء علوم الهى مىشمارد ، نه تنها اسرار و نه تنها اوامر ، بلكه تمام علومى كه براى هدايت انسانها لازم و ضرورى است و يا به نحوى در آن دخالت دارد ، در اين صندوقچه‌ها نهفته شده است ! و در جملهء چهارم ، آنها مرجع احكام الهى شمرده شده‌اند كه مردم در اختلافاتشان - چه از نظر فكرى و چه از نظر قضايى - بايد به آنها مراجعه كنند تا رفع اختلاف و حلّ مشكل شود و اگر « موئل حكمه » ( حكم بر وزن ارم جمع حكمت است ) خوانده شود ، تفاوت آن با جمله‌هاى قبل روشنتر خواهد شد چرا كه در اين جا سخن از فلسفه‌ها و حكمتهاى احكام الهى است كه بخشى از علوم پيامبر و پيشوايان معصوم را تشكيل مىدهد . امّا جملهء « و كهوف كتبه » بيانگر اين حقيقت است كه محتواى همهء كتب الهى نزد آنان است . اين شبيه چيزى است كه از على ( ع ) نقل شده كه مىفرمود : « امّا و اللّه لو ثنيّت لى و سادة فجلست عليها لافتيت اهل التورية بتوراتهم . . .

--> ( 1 ) تفسير پيام قرآن ، جلد هفتم ، صفحهء 254 و تفسير نمونه ، جلد 25 ، صفحهء 142 ، ذيل آيهء 26 از سورهء جن .