سپس اشاره به بخشى از فضايل آن حضرت كرده ، مىفرمايد : « اين در حالى بود ، كه از همهء پيامبران پيمان در بارهء او گرفته شده بود ( كه به او ايمان بياورند و بشارت ظهورش را به پيروان خويش بدهند ) » ( ماخوذا على النبيّين ميثاقه ) . « در حالى كه نشانه‌هايش مشهور و ميلادش پسنديده بود » ( مشهورة سماته « 1 » ، كريما ميلاده ) . اين تعبير ممكن است اشاره به كرامت و عظمت پدر و مادر و اجداد او باشد و يا بركاتى كه هنگام تولّد او براى جهانيان فراهم گشت ، چه اين كه مطابق نقل تواريخ ، همزمان با تولّد آن حضرت بتها در خانهء كعبه فرو ريختند ، آتشكدهء فارس خاموش شد ، درياچهء ساوه كه مورد پرستش گروهى بود خشكيد و قسمتى از قصر شاهان جبّار در هم شكست و فرو ريخت و همهء اينها بيانگر آغاز عصر جديدى در مسير توحيد و مبارزه با شرك بود . سپس مىافزايد : « در آن روز مردم زمين ، داراى مذاهب پراكنده و افكار و خواسته‌هاى ضدّ و نقيض و راهها و عقايد پراكنده بودند » ( و اهل الارض يومئذ ملل متفرّقة و اهواء منتشرة و طرائق متشتّتة ) . « گروهى خدا را به مخلوقاتش تشبيه مىكردند و گروهى نام او را بر بتها مىنهادند يا به غير او اشاره و دعوت مىكردند » ( بين مشبّه للّه بخلقه او ملحد فى اسمه او مشير الى غيره ) . « ملحد » از مادّهء « لحد » بر وزن مهد به معناى حفره‌اى است كه در يك طرف قرار گرفته است و به همين جهت به حفره‌اى كه در يك جانب قرار گرفته است

--> ( 1 ) « سماته » جمع « سمة » به معنى علامت است .