لحد مىگويند ، سپس به هر كارى كه از حدّ وسط منحرف به سوى افراط و تفريط شده ، الحاد گفته مىشود و شرك و بت‌پرستى را نيز به همين جهت الحاد مىگويند و منظور از جملهء بالا « ملحد فى اسمه » همان است كه در بالا اشاره شد كه نام خدا را بر بتها مىنهادند ، مثلا به يكى از بتها اللات و به ديگرى العزّى و به سوّمى منات مىگفتند كه به ترتيب از اللّه و العزيز و المنّان مشتق شده است و يا اين كه منظور آن است كه صفاتى براى خدا همچون صفات مخلوقات قائل مىشدند و اسم او را دقيقا بر مسمى تطبيق نمىكردند . جمع ميان هر دو تفسير نيز ممكن است . سپس مىافزايد : « پس خداوند آنها را به وسيلهء آن حضرت از گمراهى رهايى بخشيد و با وجود پر بركت او ، آنان را از جهالت نجات داد » ( فهداهم به من الضّلالة و انقذهم بمكانه من الجهالة ) . بعد به فراز ديگرى از اين بحث پرداخته ، مىفرمايد : « سپس خداوند سبحان لقاى خويش را براى محمّد انتخاب كرد و آنچه را نزد خود داشت براى او پسنديد و او را با رحلت و انتقال از دار دنيا به سراى آخرت ، گرامى داشت و از گرفتارى در چنگال مشكلات نجات بخشيد » ( ثمّ اختار سبحانه لمحمّد صلّى اللّه عليه و سلّم لقائه ، و رضى له ما عنده ، و اكرمه عن دار الدّنيا و رغب به عن مقام البلوى ) . « 1 » « آرى در نهايت احترام او را قبض روح كرد ، درود خدا بر او و آلش باد » ( فقبضه اليه كريما صلّى اللّه عليه و آله ) . « او هم آنچه را انبياى پيشين براى امّت خود به يادگار گذارده بودند در ميان شما به جاى نهاد » ( و خلّف فيكم ما خلّفت الانبياء فى اممها ) . « زيرا آنها هرگز امّت خود را بىسرپرست و بىآن كه راه روشنى در پيش پايشان

--> ( 1 ) « رغب » هر گاه با « فى » متعدّى شود به معناى علاقه به چيزى داشتن است و هر گاه با « عن » بوده باشد به معناى بىعلاقگى نشان دادن است و معناى جملهء بالا اين است كه خداوند نمىخواست بيش از اين ، پيامبر ، در ميان امواج گرفتاريهاى اين دنيا بوده باشد ، او را از اين جهان پست ، به عالم بالاى قرب خود ، فرا خواند .