عبادت مىداشت ، فرشتگان عالم بالا در همه جا مشغول عبادتند تا بندگان زمينى تصوّر نكنند عبادت كردن يا نكردن آنها اثرى در كبريايى او مىگذارد و اگر جملگى آنها كافر گردند بر دامن كبرياى او گردى نمىنشيند : « إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ » . « 1 » سپس به اوصاف اين مجموعه از فرشتگان پرداخته ، مىفرمايد : « نه خواب چشمان ، آنها را مىپوشاند و نه عقل آنها گرفتار سهو و خطا مىشود ، نه بدن آنها سستى مىگيرد و نه غفلت نسيان بر آنان عارض مىگردد » ( لا يغشاهم نوم العيون و لا سهو العقول و لا فترة الابدان و لا غفلة النّسيان ) . به عكس انسانها كه اگر برنامهء عبادتى را تكرار كنند ، به طور تدريجى گرفتار اين حالات مىشوند ، كم كم خواب چشمانشان را فرا مىگيرد ، بدن سست مىشود و سهو و نسيان عارض مىگردد . ولى ملائكهء عبادت كننده ، هرگز گرفتار اين حالات نمىشوند . آنها چنان عاشق عبادت و غرق مناجات و تسبيحند كه هرگز خواب و غفلت و فتورى به آنها دست نمىدهد . به تعبير ديگر كوتاهى در انجام اين وظيفهء مهم از امورى سرچشمه مىگيرد كه هيچ يك از آنها در اين فرشتگان نيست . گاه منشأ آن خستگى است ، گاه خواب چشمها ، گاه سهو عقلها ، گاه سستى بدن و گاه غفلت و نسيان و چون هيچ يك از اين امور در آنها نيست ، هرگز در عبادت پروردگار كندى نمىورزند . سپس به بيان مجموعهء دوّم از فرشتگان پرداخته ، مىفرمايد : « گروهى از آنان امناى وحى خدا و زبان گوياى او به سوى پيامبران و پيوسته براى رساندن حكم و فرمانش در آمد و شد هستند » ( و منهم امناء على وحيه و السنة الى رسله و مختلفون

--> ( 1 ) سورهء زمر ، آيهء 7 .