جدا شدند و به فضا پرتاب گشتند . آنها كه شدّت بيشترى داشتند به نقاط بالاتر رفتند و آنها كه شدّت كمترى داشتند در نقاط پايين‌تر قرار گرفتند . ولى آنها كه به نقاط دور تر رفتند ، باز به خاطر نيروى جاذبه نتوانستند به كلى فرار كنند و به صورت سقف محفوظى در آمدند و بخشهاى پايين‌تر ، امواج كم فشارترى بودند كه از آن تعبير به موج مكفوف فرموده است . آسمانهاى هفتگانه ( كه بعدا در بارهء آنها سخن خواهيم گفت ) در اين فضاى وسيع ظاهر گشتند ، بىآن كه ستونى در ميان آنها ديده شود و ميخ و طنابى آنها را نگهدارى كند ، تنها ، تعادل نيروى جاذبه و دافعه بود كه اينها را در جايگاه خود نگه مىداشت و در مدارشان به حركت در مىآورد . در آن زمان فضا پر از كرات كوچك و بزرگ بود و قطعات پراكندهء اين امواج به خارج پرتاب شده ، به طور تدريج ، قطعات كوچكتر به حكم جاذبه به سوى كرات بزرگتر كشيده شدند و فضا جاروب شد و ستارگان ، درخشيدن گرفتند و كواكب ، زينت‌بخش شدند ، خورشيد ، نورافشانى كرد و ماه ، تابندگى را آغاز نمود و هر كدام در مدار خود به گردش در آمدند . در بعضى از فرضيه‌ها در بارهء پيدايش جهان آمده است كه عامل جدايى منظومه‌ها و كهكشانها و كرات آسمانى از تودهء نخستين ، يك انفجار عظيم درونى بوده كه عامل آن به طور دقيق براى هيچ كس مشخّص نيست . اين انفجار ، بخشهاى عظيمى از تودهء گاز مايع‌گون نخستين را به فضاى اطراف پرتاب كرد و كرات و منظومه‌ها را تشكيل داد . ممكن است تعبيرى كه در كلام مولا ( ع ) آمده است كه « تندباد و طوفان ديگرى وزيدن گرفت كه سرچشمهء آن نقطهء دوردستى بود و آن آب را به شدّت به هم زد تا كفها بر آن آشكار شد » اشاره به همين انفجار عظيم كه از اعماق مادّهء نخستين سرچشمه گرفت ، باشد .